Schrijfwedstrijd juli 2022

Schrijfwedstrijd juli 2022

Update:

De winnaar is Benedicte Leroy met het verhaal Ik zie wat jij niet ziet. Benedicte wint een kaartje voor mijn online schrijfworkshop Supersterke Spanningsbogen op 18 augustus.

De rest van de top 5 bestaat, in willekeurige volgorde, uit Emily van Loon, Ingrid Walschots, Marieke Rooijmans en Manon Bost. Iedereen in de top 5 heeft een coachsessie gewonnen!

De overige deelnemers ontvangen op 16 augustus nog een mailtje van me.

Binnenkort kun je op de blog het winnende verhaal en mijn feedback erop lezen. Daar leer je zelf ook van!

 

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd juli 2022:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel) in het Nederlands. Gedichten kunnen helaas niet meedoen.
  3. E-mail je verhaal als Word-bestand uiterlijk zondag 31 juli 2022, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com. Heb je geen Word? Plak je verhaal dan in de e-mail. Andere bestandstypen zijn niet toegestaan.
  4. Bonus: als je trots bent op wat je hebt geschreven, deel het dan in de reacties hieronder! Dit is niet verplicht, maar wel heel leuk :)

 

Dit kun je winnen:

 

De schrijver van het beste verhaal wint deelname aan mijn online schrijfworkshop Supersterke Spanningsbogen op donderdag 18 augustus (t.w.v. € 25,-). Als je er niet live bij kunt zijn, ontvang je de opname.

De schrijvers van de vijf beste verhalen winnen elk een coachsessie (t.w.v. € 51,-), waarin we je verhaal bespreken. (Je kunt meerdere verhalen insturen, maar je krijgt max. één sessie.)

Het verhaal van de winnaar en mijn reactie erop worden, na de coachsessie, gepubliceerd op mijn blog.

Deelnemers ontvangen de uitslag op 12 augustus. De uitslag wordt ook bekendgemaakt op deze pagina, mijn sociale media en in mijn e-mailnieuwsbrief.

 

Overige voorwaarden:

 

De prijs is niet in te wisselen voor geld. Door je verhaal in te zenden, geef je mij toestemming om je naam en verhaal te delen op mijn site, social media en in mijn nieuwsbrief als je bij de winnnaars hoort. Je verhaal wordt verder niet door mij gedeeld en alle rechten blijven bij jou. Je mag je verhaal en de bijbehorende foto delen op je eigen blog en social media. Hoewel ik mijn best doe om iedereen een ontvangstbevestiging te sturen, ben je er zelf verantwoordelijk voor om je verhaal in te zenden volgens de voorwaarden. Bij vragen, mail me op info@kellymeulenberg.com.

 

Klaar? Schrijven maar!

 

Deadline: zondag 31 juli

Hulp nodig? Lees het artikel: Hoe schrijf je een verhaal bij een foto?

Veel schrijfplezier!

Een zonnebril ligt op een hoopje zand op het strand... wat voor verhaal verzin jij bij deze foto? Doe mee aan de schrijfwedstrijd juli 2022 van schrijfcoach Kelly Meulenberg. Foto door Ethan Robertson via Unsplash

9 Comments

  1. Een heel inspirerende opdracht.

    Reply
  2. Gewoon fijn
    Hij was er. Ik weet het zeker, ik zag hem net nog op het strand. Even ben ik terug in de tijd. Hij doet me denken aan mijn zoon toen die net zo oud was.
    Nu is hij geslaagd in het leven, een vrouw, een kind en een koophuis. Hij deed nooit moeilijk die jongen, nooit een probleem. Zorgzaam voor zijn zusjes. Tenminste zeker geen grote problemen. Oké, één keer toen hij op veertienjarige leeftijd werd betrapt op roken. Een collega van zijn vader, die het had gezien en het nodig vond ons dat te melden. Ach god, deed hij een keer iets verbodens werd het gezien. We hebben er niet veel heisa over gemaakt. Een paar jaar later was er na de diploma uitreiking van zijn middelbare school een strandfeest en wij bezorgde ouders dachten aan drank en drugs. Hij mocht niet. Toen is hij uit het raam geklommen en toch gegaan. Eigenlijk vond ik dat prachtig dat hij dat had gedaan. Achteraf zo jammer dat we dat toen verboden hadden. Wat een onzin. Hij was verstandig genoeg en jeetje een feest op het strand. Zou hij daarom vanwege dat ene verbod toentertijd nu zo geworden zijn?
    Maar terugdenkend aan het strand wat was dat fijn. Alle drie de kinderen waren gek op zwemmen en ik ging toen ze klein waren de hele zomer iedere dag naar het strand. Later toen we een boot hadden legden we zoveel mogelijk aan bij strandjes. Dan konden de kinderen surfen en zwemmen.
    De jongen lijkt op hem, dezelfde donkere haren, donkere ogen, maar helaas is het hem niet want inmiddels zijn er veertig jaar voorbij. Hij is die jongen allang niet meer, hij is die geslaagde man. Een geslaagde man die zijn moeder niet meer wil zien, want die past niet in het plaatje van zijn succesvolle leven. Al die zomerse dagen zou hij daar nog wel eens aan terugdenken? Waarschijnlijk niet, die waren niet succesvol, die waren gewoon fijn.

    Herma Bamberger
    19 juli 2022

    Reply
  3. leuke Opdracht! Het is me niet helemaal duidelijk of dat het de bedoeling is dat het geschreven verhaal hier gepost wordt.

    Reply
    • Het geschreven verhaal moet u in een word document of anders in een e-mail naar de hierboven vermelde e-mailadres sturen.
      Maar mocht u het leuk vinden om uw verhaal ook met de rest te delen, dan kunt u die hier, in de berichten, publiceren.

      Reply
  4. ‘Om tien over zeven kun je me aan het strand vinden.’ Het waren de woorden die ze had gesproken in de kille wintermaanden. De woorden hadden december en januari aan elkaar gewoven; hadden februari betekenis gegeven.

    Niemand stond om tien over zeven in het donker op het strand. Mensen keken niet naar de zee als het donker was.

    Te nat. Te koud. Te eenzaam.

    Ze had gelachen en gezongen. Het verdriet in haar ogen schitterde verbitterd in koud maanlicht. Zorgen werden vergeten als we rondjes draaiden in de branding. Armen wijd, blik gericht op de hemel. We waren ver weg in die momenten, maar was het ver genoeg?

    Mijn wilskracht mocht niet baten. De gitaar op mijn rug en het skateboard in haar hand waren niet bestand tegen de golven. En soms wist ik niet meer of ze stuk waren gegaan door toedoen van de zee, of dat mijn gitaar verleden tijd was door de vernietigende cadans van de samenleving.

    Tien over zeven op het strand, zei ze zonder blikken of blozen als de nieuwslezer een sneeuwstorm aankondigde. Tien over zeven. Tien over zeven. Tien over zeven.

    Haar vader was rijk. Stuivers kende ze niet. Ze dacht in tientjes en honderdtallen of ze dacht helemaal niet. Ze droeg mijn afdankertjes toen ze leerde dat een enkel dubbeltje meerwaarde kon hebben in iemands leven. Ze zei ‘tien over zeven’ want alleen de rijken planden precies.

    Tien over zeven op het strand werd soms naar een hoger plan getild. Meer dan eens zat ze op Felix’ rug te wachten. Een machtig mooi beest dat zij paard noemde, of toch op zijn minst dier.

    Galopperen kon ze goed, goed genoeg om mij achterop te nemen en samen over het strand te vliegen.

    Maar het mocht niet baten.

    Het is tien over zeven.

    Je bent er niet.

    Reply
    • Mooi geschreven!

      Reply
  5. Hete golven

    Het is hier vandaag om te stikken. Zelfs de plaatselijke ijssalon houdt haar deuren gesloten vanwege de hoge temperaturen. Dat is tenminste wat er op een papiertje dat ze op hun raam geplakt hebben staat. Nadat ik daar vergeefs heen gewandeld was dacht ik dat dit strandje als alternatief ideaal zou zijn om af te koelen. Het is hier echter niet te harden. Omdat de zee hier niet diep is heeft die brandende zon alle koelte van het zoute water ontnomen en er een broeierig bad van gemaakt. Ik kom er net uit en ben terug in het zand geploft. Wel met een handdoek ertussen, want het was of ik daarjuist over hete kolen liep.
    Mijn zonnebril leg ik naast me neer. Het plastic van het goedkope montuur leek zowat te smelten en de contouren staan als diepe plakkerige lijnen in mijn gezicht gekerfd. Om me heen zie ik hoe meerdere mensen aan het bakken zijn. Letterlijk. Het is duidelijk dat ze hier al een tijdje liggen, want het zijn net kreeften. Ik vraag me af of ik ze als helden moet zien of als dwazen.
    Dan valt me ineens op dat een koppel een Franse Buldog mee heeft genomen. Hij heeft het hartstikke benauwd met zijn kort gefokte snuitje en maakt eigenaardige geluidjes. Het koppel is te druk op hun telefoon bezig om op te merken wat voor strijd dat arme beestje levert. Ik wil op ze af stappen en er iets van zeggen, maar mijn schuchterheid houdt me tegen.
    In de verte zie ik hoe de veerboten afgeladen vol richting de eilanden vertrekken. Ik kan niets anders dan concluderen dat de zee koeler is aan de andere kant. Ik ken nog wel iemand met een bootje die me daar vast wel af wil zetten als ik het lief vraag. Ik sta op en verlaat tapdansend dit brandende strand.
    Hier in de lokale supermarkt is het heerlijk. Lang leve de airco. Op mijn gemakje verzamel ik mijn boodschappen. Veel heb ik niet nodig, maar ik wil nog iets langer profiteren van deze koelte. Bij het vriesvak gris ik een paar zakken ijsbokjes mee. Als ik daar nu mee terug ga naar dat strandje kom ik nog net op tijd om dat overhitte bulletje te redden.

    Reply
  6. Losse eindjes

    Nu weldra de tijd zou aanbreken waarop Markus zijn politieke ambities zou kunnen gaan verwezenlijken, was hem er alles aan gelegen bepaalde sporen uit zijn verleden door de shredder te halen, of liever nog, te laten vermorzelen in een grinder.

    Raymond en Michel waren oude klasgenoten van de middelbare school, een soort van noodgedwongen vriendschap die, toentertijd, grofweg te maken had met brillen, puisten en groepsgedrag. Gedurende die jaren zagen ze elkaar alleen tijdens schooltijd en hadden ze een stilzwijgend pact dat hen inzage gaf in elkaars huiswerk. Op werkweek in de derde kwamen ze als vanzelfsprekend bij elkaar in de tent. Michel had een fles strohrum en Raymond een zak met van z’n broer gejatte coke. Markus had een insidersblok van vier gram Schimmelkasjmir in zijn plunjezak, maar daarover zweeg hij.

    In een ander vak op de camping was tegelijk met hen een groep kunststudenten uit Frankrijk neergestreken. Ze hadden allemaal een huurfiets waarop ze individueel, dan wel in kleine getale eropuit trokken om studies van het eiland te maken. Onder hen bevond zich een zeer aantrekkelijke jongedame in de ogen van Markus, en misschien was dat wel wederzijds want toen ze die laatste avond langs zijn tent fietste had ze hem door haar zonnebril aangekeken en misschien wel haar allermooiste glimlach geschonken.

    Markus liep tussen de dennen omdat hij nodig moest, hij had het masker op zijn kruin geschoven. Gedrieën hadden ze al besloten om de laatste avond niet naar eilanddiscotheek het Talud te gaan, maar net voor het begin van het dorp ongemerkt af te zwenken richting de vuurtoren. Daar lag goed verstopt een plastic tas van de enige feestwinkel die het eiland rijk was, gevuld met drie angstaanjagende maskers waarmee ze de beschonken kliek op hun terugweg naar de camping wilden verrassen.

    Toen hij zich omdraaide hoorde hij haar voorbijfietsen. Michel lag al out te gaan in de berm maar Raymond zat weer slinks achter een andere struik en had al onvermoeibaar de meeste doodschrikken op zijn naam. Eer Markus de plek had bereikt waar ze van haar fiets was gesmakt was hij al in het donker verdwenen. De zonnebril lag net buiten de plas bloed, ongeschonden, haar ogen gebroken en haar glimlach verstard.

    Na hun inspanningen in de duinrand die nacht had Markus de foto gemaakt waar hij nu peinzend naar zat te kijken. Drie vage schimmen weerspiegeld in de glazen, waarvan twee losse einden.

    Reply
  7. Dubbel verlies

    ‘Jij denkt dat ik altijd maar geld uitgeef!’ gilt Tessa tegen haar telefoon. Liam speelt in de branding met een rood schepje. Het is een prachtige stranddag, maar omdat het een doodgewone dinsdag is, is het strand praktisch verlaten. ‘Ik kan me príma inhouden!’ Liam waggelt opzij, bukt langzaam voorover en pakt een schitterende schelp uit het water. ‘Bovendien lopen mijn mamavlogs goed dus daar kan ik vast snel geld mee verdienen, wat dan allemaal van mij is.’ Trots laat hij zijn vondst zien door de schelp voor zijn moeder omhoog te houden. ‘Alsof jij zo braaf…,’ Tessa kijkt op. ‘Wacht even.’ Ze grijpt haar andere telefoon met extra goede camera en roept: ‘Liam! Hier kijken en lachen,’ Zij lacht plichtmatig, hij schatert het uit. ‘Goed zo liefje!’ ‘Nee, ik had het tegen Liam, je zoon weet je wel, waar ík voor zorg zodat jij het op kantoor kunt maken.’ Ze gooit haar hoogblonde haren over haar schouder. ‘Ik pik het niet langer dat je zo met me omgaat, ik kies voor mezelf en voor Liam!’ Ze hangt op en smijt haar telefoon in haar strandtas.

    Liam zit op het droge strand en bouwt een zandkasteel. Gewapend met zijn rode schepje en emmer is hij druk in de weer met zand en slierten zeewier. Tessa staart voor zich uit en kijkt naar de witte koppen van de golven. Dikke tranen rollen over haar wangen achter een zwarte zonnebril. Ze wil helemaal geen ruzie maken, maar ze kan het niet helpen. Deze afhankelijke situatie maakt haar zo onzeker. Ze wil met hem breken, maar dan houdt ze niets over. Eigenlijk is ze nu al zo arm als een kerkmuis.

    Ze tilt Liam uit het zand en draagt hem op haar rechterheup. De volle strandtas draagt ze links, half op haar rug. Liam kijkt met interesse naar de strandtas en trekt er met een handje, nog rond van het baby vet, een glimmend ding uit. Ze moet Liam opnieuw op haar heup hijsen, waardoor hij het laat vallen. De vlogtelefoon ploft in het zand. Tessa loopt stug door, om op tijd te zijn voor haar lunchafspraak met hem. Ze moet wel. Opnieuw weet de kleine ekster iets met glitters te pakken. Deze keer gooit hij het zelf actief op de grond. De zwart glanzende merkzonnebril werpt een donkere schaduw op het zand en de tijd. Een rat in de val.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *