Schrijfwedstrijd mei 2019

Schrijfwedstrijd mei 2019

Update: de wedstrijd is gewonnen door Natasja Kraijer. Gefeliciteerd!

Wil je een mailtje ontvangen wanneer er een nieuwe schrijfwedstrijd is? Meld je dan aan voor de schrijftips.

 

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel).
  3. E-mail je verhaal uiterlijk zondag 12 mei 2019, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com.
  4. Extra: Wil je meer kans maken om te winnen? Deel je verhaal dan ook in de reacties hieronder!

Dit kun je winnen:

Een kaartje voor de Schrijfmiddag op zondag 26 mei in Utrecht (t.w.v. € 20,-).

Onder alle inzendingen verloot ik een kaartje. De prijs is niet in te wisselen voor geld. Mocht je al een kaartje voor de Schrijfmiddag hebben gekocht, krijg je het geld daarvoor terug óf kun je gratis iemand meenemen.

Deadline: 12 mei

Klik op de foto om hem te vergroten:

 

1905 schrijfwedstrijd mei austin-distel-1485541-unsplash

Foto door Austin Distel

 

Meer inspiratie nodig? Je kunt aan de volgende vragen denken (maar dat is niet verplicht):

  • Op wie wacht deze man?
  • Wat doet hij met zijn telefoon, is zijn telefoongesprek net onderbroken?
  • Ziet hij iets of iemand op straat, buiten het kader van de foto?

Veel schrijfplezier!

Deze schrijfwedstrijd staat ook in het overzicht van Schrijven Online.

19 Comments

  1. Meegedaan met de wedstrijd met mijn verhaal “Soms zit het anders”.

    Leuke wedstrijd!

    Reply
    • Meegedaan. Voor de zekerheid ook zo:

      Wederzien

      De oprit ligt bezaaid met witte kiezelstenen. Elk moment lijkt de zee zich te kunnen aandienen, maar in plaats daarvan doemt een gigantisch Victoriaans huis op. Bij de poort echter, hadden moderne camera’s Bas scherp in de gaten gehouden. Het ijzeren hekwerk was nog voordat hij aanbelde voor hem opengegaan.
      Als puber las hij stiekem uit de bouquet reeks van zijn moeder. Onder het schijnsel van zijn zaklamp verschenen knappe heren en dames, en ontpopten zich liefdesverhalen onder zijn ogen. Zo was er het verhaal over de molenaar met zijn sterke, bezwete armen. Het moest om hem als persoon gaan, daarom had hij voor zijn prille liefde verzwegen een miljonair te zijn. Bij Bas zwengelden de verhalen zijn verlangens aan en zetten zijn gedachten aan het malen.

      Terwijl Bas de marmeren trap naar de voordeur beklimt, stijgt zijn hartslag. Slechts een stap en druk op de knop is hij van het wederzien na het korte praten in de club verwijderd.
      Binnen klinkt ouderwets gerinkel. Al snel opent een oudere, zongebruinde man in een grijs maatpak de deur. ‘Goedemiddag Bas,’ glimlacht hij zijn witte tanden bloot. ‘Mijn naam is Antoine. Entreé.’
      In de hal loopt het marmer over in rode vloerbedekking. Ongeveer tien meter verderop lijkt achter een schuifdeur de woonkamer schuil te gaan. Bruine, leren stoelen en een bank staan om een open haard heen. Halverwege links opent Antoine een deur. Ze betreden een ruimte die eruitziet als een bar in Mediterrane stijl.
      ‘Je mag hier plaatsnemen. Ik heb verse perensap met een scheutje likeur erin, kan ik je daarmee verblijden?’
      Bas knikt en neemt het koele drankje dankbaar aan. Ondanks deze warme dag heeft hij ervoor gekozen om zijn blauwe colbertje met zijn zwarte broek aan te trekken. Nooit eerder besteedde hij zoveel aandacht aan het stijlen van zijn haren.
      Net als hij naar buiten kijkt, stapt zijn date gekleed in een korte spijkerbroek en hemdje de ruimte binnen. ‘Vergeef me mijn outfit’, begint Roy grijnzend. ‘En ik ben ook nog eens helemaal bezweet. Na de storm van vannacht moest er iets in de tuin worden rechtgezet.’ Zijn groenblauwe ogen peilen Bas.
      ‘Oh… Maar ik vind het juist fijn om je op deze manier te zien,’ brengt Bas met hese stem uit, terwijl hij over over het lichaam van Roy glanst. Onwillekeurig gaan zijn gedachten uit naar al die leesmomenten, waarin hij zichzelf deze werkelijkheid toewenste.

      Natasja Kraijer

      Reply
  2. En dan nog het verhaal natuurlijk :-)

    Soms zit het anders

    Susan kijkt naar de jongeman die aan de bar van de JuicyJuice een smoothie naar binnen nipt. De jongeman kijkt naar buiten en dan weer op zijn telefoon. Ongelofelijk dat die man zo gevaarlijk is. Zo ziet hij er eigenlijk niet uit, maar schijn bedriegt blijkbaar denkt ze. Ze tikt een aantekening in haar telefoon. De jongeman aan de bar drinkt het glas leeg en kijkt weer op zijn telefoon. Vergroeid met zijn telefoon, net zoals iedereen tegenwoordig verzucht Susan. De jongeman kijkt weer naar buiten en gaat wat rechterop zitten wanneer een blonde vrouw met een sporttas aan komt lopen. Ze zwaait en lacht. De jongeman laat zich van zijn kruk afglijden en kijkt hoe de blonde vrouw de JuicyJuice binnen komt. Ze lacht weer, hij lacht ook. Ze omhelzen elkaar. Ze zoenen. Susan schudt haar hoofd. Vreemd gedrag voor een stel terroristen. Maar Susan heeft wel gekker meegemaakt en het kan ook een dekmantel zijn denkt ze. Dan gaat haar telefoon. Het is haar collega Maikel. Ze drukt op de groene knop van haar telefoon.
    ‘Maikel?’
    ‘Susan! Waar ben je? Is er iets met je headset? Je reageert niet. Wij hebben hier meer mensen nodig. De verdachte loopt nu de Bijenkorf in en het is uitverkoop dus …’
    ‘De Bijenkorf? Nee, joh. Hij zit hier aan de bar van de JuicyJuice,’ onderbreekt Susan terwijl ze het aan-uit knopje van haar headset op “aan” klikt.
    ‘De JuicyJuice? Wat? Wie volg jij in vredesnaam?’
    ‘Nou, die blonde jongeman die je aanwees. Hij zit hier nu met een vrouwelijke handlangster aan de bar.’
    ‘Blond? Ik wees op iemand met zwart haar en een lange baard. Die zijn het altijd, toch?’
    ‘Is dat zo?’
    ‘Jezus Susan. Niet zo naïef. Kom snel hierheen, wij hebben het er later wel over.’ Susan drukt het gesprek weg, staat op en rent naar buiten richting de Bijenkorf. Dan hoort ze achter zich een schot. Verschrikt draait ze zich om. Het jonge stel komt met de sporttas de JuicyJuice uit rennen. Een stapel 20 euro biljetten valt uit de tas op de stoep. Susan trekt haar pistool.
    ‘Stop Politie!’ Dan gaat haar telefoon. Het is Maikel. Ze neemt op terwijl ze de twee voor zich onder schot houdt.
    ‘Susan? Laat maar, de verdachte ging alleen billendoekjes halen. Wat? Een overval? Die blonde gozer? Echt? Top! Wij komen eraan.’

    Reply
  3. Onsterfelijke Cynthia
    Hij besefte dat het zo niet meer verder kon, dat hij de lang uitgestelde afspraak met zijn schoonouders zou moeten aangaan, Lien ging in stijgende lijnen achteruit, hij was het beetje controle kwijt. Peinzend staat hij voor de spiegel, kijkend naar een gezicht dat hij niet meer herkende, grauw en grijs, wat ingevallen en overduidelijk vermagerd. Hij ging met zijn handen over zijn stoppelbaardje, hij moest zich dringend scheren en wat oplappen, hij kon niet als een verzopen bedelaar zijn schoonouders het hoofd bieden. Onder de douche komt hij een beetje tot zijn positieven, het warme water heeft zijn uitwerking niet gemist. Met de nodige aandacht scheert hij zich met de Gillette fusion, beseffend dat het haar laatste cadeau aan hem was, toen ze nog lucide was, vol van leven… Hij schudt zijn hoofd en droogt zich af, hij had nu geen tijd om aan het verleden te denken, de toekomst die hem onzeker aanstaarde verdiende nu zijn volledige aandacht. Grijze blazer, een strak, vlekkeloos gestreken wit hemd en een zwarte chino broek, dat moest maar voldoen dacht Robin en werpt een blik in zijn schoenenkast. In de slaapkamer bewaarde hij zijn beste schoenen, tevens ook de duurste, schoenen die enkel werden aangetrokken voor speciale gelegenheden of vervelende ontmoetingen dacht hij wrang en pakte een lichtgrijs exemplaar uit, perfect matchend met zijn blazer. Zijn blond-bruin haar brengt hij in model met wat gel, zijn blonde kuif laat zich echter niet tempen, maar hij laat het zo, op de één of ander manier geeft het hem iets rebels. Een ogenblik bekeek hij het geheel en was niet ontevreden met wat hij zag. Als hij ruim een halfuur voor tijd in het moderne interieur komt, kan hij een lachje niet inhouden, zijn kleren waren netjes afgestemd op de bistro. Het establishment was licht en je zag meteen dat alles met zorg was uitgekozen, tot de blauwe ruitjes toe die perfect in harmonie waren met de steentjes waaruit de bar uit bestond. Met een sapje in de hand wacht hij zijn schoonouders af, in de tussentijd verwachtingsvolle blikken werpend uit het raam, misschien zouden ze verhinderd zijn, hoopte hij, zijn gsm geen moment uit het oog verliezend. Natuurlijk bellen ze het afspraakje niet af, het leven van hun dochter is mogelijk in gevaar en dus ziet hij ze al van enkele meters afstand afkomen. Zijn schoonvader groot en krachtig, bozig kijkend.

    Reply
  4. Een paraaf voor poen

    Pats, het was raak. Eindelijk loonde de moeite zich voor het jarenlang zwoegen aan mijn tafeltje op mijn studentenkamertje aan het Oosterdok. Ploeteren was het, met je kop boven blijven drijven en vooral niet opgeven. De dancewereld is namelijk erg hard. De poorten zijn altijd gesloten en van buitenaf lijkt het onmogelijk om er überhaupt binnen te komen. Vandaag was het zover: ik heb een platendeal gekregen. De droom waar ik altijd op gehoopt had, maar die vaak in schimmige flarden uiteen werd getrokken door de harde realiteit.
    Ik keek eens naar buiten. Het leek alsof er niks was gebeurd. De auto’s reden nog. De fietsers fietsten nog, maar toch was er iets veranderd, iets subtiels. Het feit dat ik hier nu zat gaf een gevoel van geweldige euforie: ik kon de hele wereld aan.
    De mannen van het platenlabel waren nog niet in aantocht. Ik had maar alvast een biertje bestelt, want ik kon de pret niet drukken. Deze dag zal ik nooit meer vergeten. Het café waar ik zat werd daardoor nog mooier dan het daadwerkelijk was. Met mijn telefoon in de aanslag, wachtend op een eventueel belletje, tuurde ik naar buiten. Nog steeds niemand. Om twaalf uur hadden we afgesproken. Het was vijf voor twaalf. Ik had mijn beste kloffie aangetrokken en mijn lievelingspen meegenomen: ik was er immers van overtuigd dat het contract me alleen maar veel goeds zou bieden. Het was rustig op straat. De bladeren ruisten zachtjes en de tijd tikte. Al die tijd dat ik studeerde had ik maar één ding voor ogen: ik wilde dj worden, en wel een hele bekende. Dag en nacht m’n berichten checken, eindeloze conversaties met andere dj’s en producers over ‘hoe ga ik het maken’. Het is het waard geweest. Ook de geringe vrije tijd die ik nog over had voor m’n passie vloog er zo doorheen.
    Opeens hoorde ik buiten wat. Ik draaide me om en ik zag twee mannen staan, strak in pak, met een reusachtige taart. Ze zagen er heel enthousiast uit. Spontaan sprongen mij de tranen in de ogen en ik maakte de deur open. Het feest kan beginnen! Riepen beide mannen in koor. Vanaf dat moment was alles maar een kwestie van financieel gereutel en de volgende maand stond ik op Tomorrowland. Hoe was dat ooit mogelijk.

    Reply
  5. Nieuwe versie ;) Ik kan het vorige bericht helaas niet verwijderen.

    Een paraaf voor poen

    Pats, het was raak. Eindelijk loonde de moeite zich voor het jarenlang zwoegen aan mijn tafel op mijn studentenkamertje aan het Oosterdok. Ploeteren was het, je kop boven water houden en vooral niet opgeven. De dancewereld is namelijk erg hard. De poorten zijn altijd gesloten en van buitenaf lijkt het onmogelijk om er überhaupt binnen te komen. Vandaag was het zover: ik heb een platendeal gekregen. De droom waar ik altijd op gehoopt had, maar die vaak in schimmige flarden uiteen werd getrokken door de harde realiteit.
    Ik keek eens naar buiten. Het leek alsof er niks was gebeurd. De auto’s reden nog. De fietsers fietsten nog, maar toch was er iets veranderd, iets subtiels. Het feit dat ik hier nu zat gaf een gevoel van geweldige euforie: ik kon de hele wereld aan.
    De mannen van het platenlabel waren nog niet in aantocht, dat mocht de pret niet drukken en ik had maar alvast een biertje bestelt. Deze dag zal ik nooit meer vergeten. Het café waar ik zat werd daardoor nog mooier dan het daadwerkelijk was. Met mijn telefoon in de aanslag, wachtend op een eventueel belletje, tuurde ik naar buiten. Nog steeds niemand. Om twaalf uur hadden we afgesproken. Het was vijf voor twaalf. Ik had mijn beste kloffie aangetrokken en mijn lievelingspen meegenomen: ik was er immers van overtuigd dat het contract me alleen maar veel goeds zou bieden.
    Het was rustig op straat. De bladeren ruisten zachtjes en de tijd tikte. Al die tijd dat ik studeerde had ik maar één ding voor ogen: ik wilde dj worden, en wel een hele bekende. Dag en nacht m’n berichten checken, eindeloze conversaties met andere dj’s en producers over ‘hoe ga ik het maken’. Het is het waard geweest. Ook de geringe vrije tijd die ik nog over had voor m’n passie vloog er zo doorheen.
    Opeens hoorde ik buiten wat. Ik draaide me om en ik zag twee mannen staan, strak in pak, met een reusachtige taart. Ze zagen er heel enthousiast uit. Spontaan sprongen mij de tranen in de ogen en ik maakte de deur open. Het feest kan beginnen! Riepen beide mannen in koor. Vanaf dat moment was alles maar een kwestie van financieel gereutel en de volgende maand stond ik op Tomorrowland. Hoe was dat ooit mogelijk.

    Reply
  6. Swipe

    Ik weet het al als ik hem zie zitten. Zijn sneakers zijn net iets te wit. Zijn haar net gecheckt en bijgewerkt op het toilet. Hij heeft zijn best gedaan, maar ik weet het al. Het café was zijn idee. Hij komt hier vaker zo te zien. Hij zit op me te wachten en hoort de deur open gaan. Hij is de enige aan de bar en dat is ook niet raar op dit tijdstip. Het is 16.30, mijn idee. Dan kun je altijd nog zeggen dat je een eetafspraak hebt om 17.30. Of voorstellen om samen een hapje te eten als het wel wat is.

    Drie dagen kennen we elkaar. Een swipe de goede kant op, gevolgd door een korte conversatie. Hij begon met “vrolijk pasen!” gevolgd door “ga je nog eieren zoeken vandaag?”. Leuk, een ja! gevoel. Zo snel mogelijk afspreken, dat heb ik wel geleerd. Ik probeer mijn weerstand tegen zijn gelikte uiterlijk opzij te zetten maar alles aan hem stoort me. Zijn benen over elkaar geslagen, zijn telefoon in de hand. Was hij op mij aan het wachten? In spanning of ik wel zou komen opdagen? Of alweer verder aan het swipen?

    Ik sta in de deuropening en wil me onzichtbaar maken, me omdraaien. Maar het is al te laat, we kunnen niet meer doen alsof. Hij weet dat ik het ben en ik weet dat hij het niet is voor mij. Ik haal diep adem en loop naar hem toe, geef hem drie kussen op zijn wang.
    “Hoi..”
    “Hoi, leuk je te zien! Wil je ook wat drinken? Zullen we hier zitten? Of aan een tafeltje? Kon je het vinden?”

    Een half uur later weten we van elkaar wat we doen, wat we leuk vinden en ja, hij voldoet aan al mijn wensen, doet zelfs aan yoga. Ik kijk nog eens goed naar hem. Ik wil het zo graag, maar het gevoel is er niet. Het gevoel dat je niet kunt omruilen, oefenen of oproepen. Het gevoel waar ik bij elke swipe naar verlang maar dat ik niet vindt.

    Reply
  7. Uit het oog

    De ruimte die dit land hem bood, gaf hem een onbetaalbaar gevoel van vrijheid waar hij nog elke dag dankbaar voor was. Al had hij daar een hoge prijs voor betaald.
    Diep in zijn hart had hij altijd geweten dat Carmen en hij niet dezelfde droom deelden. Hoewel de tijd dat ze samen Nieuw-Zeeland doorkruisten tot de gelukkigste jaren van zijn leven behoorde, voelde hij toen al hoe er een afstand tussen hen begon te groeien. Toch wilde hij het niet toegeven en kocht een stuk land aan de verlaten, ruige westkust van het Zuidereiland, op twee dagen lopen van het dichtstbijzijnde dorpje. Op veilige afstand van het snelle leven in de westerse consumptiemaatschappij, waarin de wereld alleen om geld draaide en niemand tijd had, geloofde hij nog steeds dat ze hier samen gelukkig zouden worden. Maar Carmen ervoer het als een benauwende eenzaamheid, en toen ze hoogzwanger was had ze hem op een dag huilend gesmeekt haar terug te brengen naar de bewoonde wereld. Zelfs samen in het ziekenhuis, toen hij haar en hun pasgeboren zoontje Kai vasthield, geloofde hij nog dat zodra hij het huis had afgebouwd, zij wel zou volgen. Maar ze waren te jong, en de pijnlijke waarheid was dat ze nooit tot een compromis waren gekomen en het de laatste keer was dat hij zowel Carmen als Kai had gezien. Een aantal brieven en een kwart eeuw later, had hij zich inmiddels verzoend met het lot.
    En nu stond hij daar, na een kilometerslange wandeling, op de veranda van zijn dichtstbijzijnde buren waar hun tienerdochter een stapel tijdschriften, ongetwijfeld haar enige verbinding met de gewone wereld, aan het verslinden was. Zijn hart leek een slag te missen toen hij terloops de titel boven het artikel las: Ondernemer Kai Martens – 25 en de wereld aan het veroveren. Hij griste het blad uit de handen van het arme kind, en kon zijn ogen niet geloven. Daar, als een boegbeeld van alles wat hij zo bewust had achtergelaten, pronkte zijn zoon op een pagina van de Quote. Behalve zijn volwassen baardje en air van rijkdom en succes, waren zijn grote, blauwe ogen, warrige blonde haar en enigszins flaporen precies hetzelfde als op de laatste foto die hij toegestuurd had gekregen. Daar, in een uithoek van de aarde die hij zijn thuis noemde, hield hij zijn zoon voor de tweede keer vast.

    Reply
  8. Zij

    Ik ben te vroeg. De klok van mijn iphone staat op 13:45u. De afspraak van de ontmoeting is om 14u.
    Zij, mijn hopelijk nieuwe vlam. Zij waar ik de laatste week elke avond tot 3u ’s nachts mee heb gechat. De klik was er meteen. Dezelfde voorliefde voor kunst, muziek, koken en zelfs bloemen. Ik kijk naar buiten en ik zie het groene gebeuren: lente.
    Wat is lente? Is het dan niet meer of minder dan een benaming van de verandering van de seizoenen? Alles wordt warmer, groener en lijkt wel meer licht te geven.
    Bij dit alles denk ik aan haar. Denkt ze ook aan mij? Haar is niet zij. Haar is degene die ik probeer te vergeten door af te spreken met zij.
    Waarom lijkt alles te veranderen maar bij mij lijkt alles stil te staan.
    Ik zie niks gebeuren. Enkel in mezelf ben ik heel onrustig. Zo onrustig als een opkomende storm die zich aankondigt door de wind op zee.
    Ik wil ontsnappen, weg, varen, ver hier vandaan, ver van de beschaafde wereld die zich hier zichzelf zo noemt. Ver weg naar een eiland aan de kust. Waar de zon altijd schijnt, maar niet te fel. Waar het water blauw is, waar het ‘goed leven’ is, wat dit ook mag betekenen. Ik droom van rust om zo de onrust in mij te temmen. Maar lukt dit wel? Misschien is deze onrust enkel te temmen door zelf onrust te maken. Verandering. Daar heb je het. De lente draait voor mij om verandering. Ik zie verandering als zelfontplooiing en je hart volgen.
    Want waarom zou men willen leven als je niet je hart kan volgen? Wat voor nut heeft het dan? Welke vreugde haal je er dan uit?
    Mijn hart is niet bij mij. Ik verloor het al een tijdje geleden. Ik wil het wel volgen maar dat laat mijn hart niet toe. Wat als je hart weigert? Wat als het weigert dat je het volgt? Wat moet je daar dan aan doen? Zoveel vragen, … Maar waar zijn de antwoorden…
    Dan plots verschijnt zij voor het raam en kijkt naar mij, zittend op de barkruk, kijkend door het raam. Ooh wat wou ik nu dat zij, toch haar was.

    Reply
  9. Haar laatste berichtje

    Zou het nog lang gaan duren?
    Hoelang zit ik hier nu al te wachten?
    Vijfentwintig minuten, een uur?
    11.33
    “Ik breng nog even spullen langs Anja die ik geleend hebt van haar en dan kom ik naar jou toe en drinken we gezellig iets. Zo leuk dat je zomaar spontaan tijd hebt op een doordeweekse dag. Tot zo, xxx”.
    Ik kijk naar de klok, half één!
    Ze zal wel zijn blijven plakken bij die Anja, nooit begrepen hoe die twee vriendinnen kunnen zijn. Zo totaal verschillend van elkaar. Stille, verlegen en onzekere Anja. Ze lijkt nooit op haar gemak, kijkt schichtig met die kraaloogjes van haar en dan dat eeuwige gewiebel op haar stoel.
    Nee dan mijn Caro, voluit Caroline maar die naam vindt ze zelf vreselijk. Die is spontaan, uitbundig, sprankelend. Een flapuit maar met haar hart op de juiste plaats. Nooit een saai moment met haar.
    Ping 13.45u
    “Ik ben er! Even een parkeerplekje zoeken!”
    Ik glimlach, ja dat is wel een dingetje hier midden in de stad.
    Ik neem nog een slok van mijn inmiddels lauw geworden mangosapje en kijk naar buiten of Caro er al aankomt. Ik zie haar lopen daar aan de overkant, nog eventjes en kan ik haar weer in mijn armen houden, haar mond kussen en haar heerlijke geur opsnuiven. Te lang geleden. Gestolen momenten.

    Ze steekt over, nog heel eventjes…en dan zomaar uit het niets…is daar de klap…de piepende remmen. Gegil van de mensen op straat. Commotie, politie. De ambulance.
    Ze beginnen met reanimeren. Ik hoor mensen zeggen; “ach die arme meid, druk op haar telefoon” “zou ze het redden” “zo jong”. Alles, dat moment, de rest van de dag, weken, maanden, alles staat op mijn netvlies gebrand. Ik heb er dagelijks nachtmerries van.

    Had ik maar geen tijd gehad, had ik mijn afspraken maar niet verzet, had ik maar niet gekund op die dinsdag middag dan had ik nu niet zitten janken met mijn telefoon in mijn handen, geopend met haar laatste berichtje.

    Reply
  10. Windowshoppen

    Tergend langzaam bracht hij het fluitje naar zijn mond. Het vocht was lauw en het schuim al lang verdwenen. Het deerde niet. Hij nam toch geen echte slok. Er klonk een echo toen hij het glas met een klap weer neerzette op de bar. Of leek dat maar zo? Hij keek om zich heen. Knappe tafeltjes, kekke kastjes met frisse stukjes groen. Een zucht ontsnapte uit zijn keel. Hij haalde een hand door zijn haar en keek over zijn schouder naar buiten. Zijn voet zette hij nonchalant tegen de kruk voor hem, zijn telefoon hield hij halverwege zijn borst, alsof hij zou gaan bellen. Er liepen best veel mensen op straat. Misschien kwamen ze bij familie vandaan en hadden ze net een mega mok koffie achter de kiezen. Hij probeerde naar ze te glimlachen.

    Zijn hand ging weer naar het bier. Witte vingers vouwden zich om het glas. Hij bracht het omhoog, liet het geel zijn lippen bevochtigen en zette het weer terug. Zijn klamme handen veegde hij af aan zijn chique broek, hij trok zijn grijze jasje recht en keek weer door het raam naar de kletsende, van de zonnestralen genietende mensen. Jonge mensen, oude mensen, normale mensen, rare mensen, lange mensen, korte mensen, dikke mensen, dunne mensen. Zoveel mensen! Sommigen keken wel even naar binnen, maar liepen dan door. “Hi, kom gerust binnen,” fluisterde hij hoewel niemand hem hoorde. Hij pakte een tijdschrift over wonen of zoiets uit de mand en tuurde erin. “Ik ben ook een klant hoor, en kijk eens hoe ik geniet in deze tent. Heerlijk bier, interessante boekjes, alles leuk,” mompelde hij. Hij schudde zijn hoofd, keek op zijn horloge. Zijn kaken klemde hij op elkaar.

    23.02 uur. Met trefzekere passen liep hij naar de deur. Hij griste het open/gesloten-bordje van het haakje, keek er even naar en haalde zijn neus op. Hij ademde in en kwatte een slijmerige fluim op ‘open’. Hij zette zijn handpalm op de rochel en smeerde hem kunstig over het hele bord. Met elke hand pakte hij een zijkant van dat veel te dure ding. Het hout kraakte toen het doormidden brak op zijn knie. Het ‘op’-stuk gooide hij tegen de fancy lamp, met het ‘en’-stuk sloeg hij vazen van tafel, veegde het tijdschrift van de bar en beukte de stoelen tot er scheuren in het leer verschenen. De splinters zaten in zijn hand. Hij schreeuwde.

    Reply
  11. Appen

    ‘Hé Sas, waar blijf je?’
    Hij kiest Timeclock en Pensive face.
    Zijn berichtje is ontvangen, ziet hij, maar nog niet gelezen. Saskia is wel online, meldt WhatsApp.
    Hij scrolt snel door zijn contacten.
    Naar Mitchell.
    Zijn ouwe gabber.
    En háár ex.
    Mitchell is niet online.
    Gisteren wel. Toen had Saskia nog uitgebreid contact met hem. Hij had stiekem vanuit zijn ooghoek meegekeken en meteen al die emoji’s gezien.
    Smiling face with heart-eyes.
    Hugging face.
    Cat face with tears of joy.
    Een beetje te veel lol met iemand die al lange tijd een ex van je is.

    Hij had eerst wat zitten mokken. Wilde zich niet meteen laten kennen. Toen zij dat bleef negeren, had hij het op de man af gevraagd.
    Of ze soms nog wat voor Mitchell voelde.
    ‘Nee joh!’ had ze geroepen. ‘Doe niet zo idioot!’
    Dat beverige lachje. Dat mobieltje dat ondersteboven op haar schoot bleef liggen.
    Dus had hij zelf nog even met Mitchell geappt.
    ‘Ik ga Saskia vragen, maar kop dicht, hè!’
    Couple with heart en Shushing face.
    Mitchell appte Zipper-mouth face terug. Verder niks.
    Goed zo.
    Lul.
    Hij had hem allang uit zijn contacten moeten gooien.
    Maar waarom eigenlijk stond hij nog op háár lijst?
    Een ex notabene.

    Maximaal over de rooie was ze gegaan, toen ze hem met haar mobieltje betrapte. Te laat. Hij had alles al gezien.
    Lappen tekst had die schoft geschreven, vol met heart emoji’s. Broken heart. Growing heart. Two hearts. Confused face. Worried face.
    Het was hem rood voor de ogen geworden.
    En hoe hij ook piekert nu, hij kan niet meer terughalen wat hij daarna nog allemaal gezegd en gedaan heeft.
    Niet belangrijk meer.
    Alleen Saskia.

    Blauwe vinkjes! Zijn hart springt hoopvol op.
    Groene tekst verschijnt: Saskia is aan het typen …
    ‘Kom eraan. ’
    Geen Kissing face. Zelfs geen Smiling face.
    Verontrustend.
    ‘Oké, ik bestel vast je favo drankje.’
    Tropical drink.
    Blauwe vinkjes.
    Oh, stom. Snel, Red heart en Smiling face with heart-eyes erbij.
    Te laat. De vinkjes blijven grijs.
    Hij hoort een geluid, kijkt om.
    Saskia voor het raam. Maar wat is er met haar gezicht en waarom wijst ze naar hem? Meer mensen komen naderbij en de deur wordt opengegooid.
    Zijn mobiel piept. Hij kan nog net een snelle blik op het scherm werpen.
    Pouting face, Police officer en Middle finger, ziet hij, nét voordat hij van zijn kruk gesleurd wordt.

    Aisha Moon

    Reply
  12. Porto

    “Com licença, um suco de laranja, por favor.”
    Floyd ging aan de bar zitten en bestelde een jus d’orange voor zijn dagelijkse portie vitamines. Het scherm van zijn smartphone lichtte op. Het was een appje van Marianne, zijn collega.
    “Hey Flo, ben jij al wakker?”
    “Ja hoor, ik ben mijn vitaminevoorraad aan het bijvullen in de Laundry Lounge.”
    “Bestel voor mij alvast een koffie, ik ben er meteen!”
    Floyd zat hier vaak in de ochtend. Je kon er je vuile was in de aanwezige wasmachines proppen en terwijl loungen in de comfortabele zeteltjes met een hapje en een drankje. Een ingenieus concept met een wel doordacht businessplan.
    Marianne was een spraakwaterval en daar had hij op dit moment nog geen behoefte aan. Hij moest de rest van de dag al genoeg met klanten praten. En hij vond het niet zo fijn dat ze hem Flo noemde. Dat herinnerde hem aan Florence, een irritant kind uit de lagere school.
    Maar ze zag er wel leuk uit in haar strakke mantelpakjes en die gedachte bracht zijn positief gemoed terug. Alvast een kanshebber voor zijn volgende slachtoffer. Hij hield nauwlettend de deur in de gaten om het moment niet te missen dat ze zou verschijnen. Dat was het moment waarop hij haar bestelling moest doorgeven aan de barman. Daar kwam ze aangehuppeld.
    Ze kwam binnen, gaf hem een zoen en nam plaats op de barkruk naast hem. Op dat moment werd er een dubbele espresso voor haar neergezet, hij had het allemaal perfect georkestreerd.
    “Flo, welke klanten staan voor vandaag op het programma?”
    “Ik dacht Cavalheiro en Quinta do Vale. Ik moet nog even langs kantoor om iets op te halen. Rij maar met me mee als je durft.”
    Marianne trok haar wenkbrauwen even op.
    In zijn zwarte Range Rover Evoque reden ze de ondergrondse garage van de kantoorbuilding in.
    Floyd draaide zich om en tastte op de achterbank. Het koele handvat stelde hem gerust. Het lemmet had hij net laten slijpen.

    Reply
  13. Swipe it out baby!

    Waarom doen mensen dit ook alweer? Uit nieuwgierigheid? Uit hoop? Uit wanhoop? Omdat iedereen het doet?
    Om te beginnen, upload foto’s van jezelf waarop je het meest representatief overkomt. Kies die foto van je reis in India. Daar zie je er zo lekker avontuurlijk uit! Of maak wat nieuwe foto’s, nog beter! Kies het beste licht uit en kijk nog even op het schermpje of dit je goede hoek is. Maak er maar 100, dan zit er zeker een goede tussen. O ja, laat ook even iemand een foto van je maken in een hip vegan lunchtentje met een fancy drankje in je hand. ‘Doe maar alsof je naar buiten kijkt en met je telefoon bezig bent’. Rug recht, klik!
    Gefeliciteerd, nu ben je swipe-naar-rechts waardig!
    Match! O shit. Nu komt de volgende uitdaging. Wat ga je in godsnaam tegen elkaar zeggen?
    Begin je een standaard gesprekje? Bijvoorbeeld ‘Hoe is het?’ of ‘Wat doe je voor werk?’ Grote kans dat het gesprek snel daarna op zijn gat beland. Want dat is natuurlijk maar saai, als je oprecht geïnteresseerd bent. Kies maar beter voor een originele openingszin. Succes gegarandeerd. Ze kunnen niet meer om je heen. ‘Oh, wat een fijn, origineel, grappig en geweldig persoon ben je!’
    Oké, eerlijk is eerlijk. Ik vind het ook leuk om mensen binnen een paar seconden te beoordelen op uiterlijk. ‘Ja, hij is leuk! O, hij ook. Iewl hij niet’. Maar dan komt de volgende kwelling. Wat nou als je oprecht geïnteresseerd in iemand bent? Hoe weet je nou wat de intentie van de ander is? Is hij ook oprecht geïnteresseerd of vindt hij je meer een netflix-en-chill kandidaat (lees: neukbaar)?
    En tot slot, wat als ze erachter komen dat je toch niet zo perfect bent als je doet voorkomen? Als je stiekem meer van vettige pizza houdt dan van goji-bessen? Of nog elke avond smult van GTST? Hoe kun je jezelf overtreffen als je je voorgedaan hebt als een soort god? Hoe kan iemand de echte jou dan nog leuk vinden?
    En nog veel belangrijker, hoe kun je jezelf dan nog leuk vinden?

    Reply
  14. Hallo, leuk om mee te doen met deze wedstrijd. Bij deze mijn kort verhaal bij de foto.

    Harde werkelijkheid

    In mijn fantasie zijn we lekker samen verliefd en storten we ons onbevangen in een mooi liefdesavontuur. Vandaag ga ik haar vertellen hoe gek ik op haar ben, dat ik meer wil.

    In mijn hoofd ben ik veel meer met haar bezig dan ik in eerste instantie van plan was. Ik heb me enigszins afstandelijk naar haar opgesteld. Uit zelfbescherming, angst om weer gekwetst te worden.

    Onze basis was vrijblijvend, een soort “regeling”. We hadden beide niet de intentie dat er meer in zou zitten dan dat. Dit vind ik een verwarrend spel waar ik niet zo voor gemaakt lijk te zijn. Ik ben blij te merken dat ik weer vlinders kan voelen. Voor het eerst sinds mijn scheiding 3 jaar geleden. Hopelijk voelt zij dat net zo.

    We hebben afgesproken voor een drankje om 16:00 uur en inmiddels is het 16:20. Ik heb maar alvast iets te drinken besteld. De zenuwen gieren door mijn lijf. Kwetsbaar opstellen richting vrouwen, het blijft zenuwslopend.

    Ik check nog maar eens voor de zoveelste keer mijn telefoon en zie dat er van haar kant nog steeds geen enkel teken van leven is. Nerveus kijk ik van mijn telefoon naar de deur, naarstig op zoek naar hoopgevende signalen van haar ophanden zijnde verschijning. Om 16:45 is ze er nog steeds niet. In mijn buik voel ik de kille leegte die hoort bij afwijzing, vervlogen illusie, in de steek gelaten worden. Ik heb haar nooit meer gezien..

    Reply
  15. Ongewild meeluisteren

    Laatst was ik een keer met mijn vrouw aan het winkelen. Je kent dat wel, vrouwlief gaat kleding passen en de mannen zitten aan de leestafel te wachten. Ik pakte het dagblad wat op tafel lag en net toen ik wilde beginnen met lezen kwam er een man aan tafel zitten met zijn mobieltje aan zijn oor. ‘Hmm mm, ja-ah’, klonk er op goed hoorbare toon. ‘Ma is in de paskamer, ik zal het zo vragen pop, of ze munt mee wil nemen voor de saus’. ‘Wat ga je maken dan?’

    Ik hoopte dat ik er achter zou komen wat zij gingen eten, toen mijn vrouw uit de paskamer kwam om haar jurk te showen en vlak daar achteraan de vrouw van de man die bij me aan tafel zat. ‘Even wachten pop, daar is ma’, ‘Heel leuk Grietje, dat staat je goed’ zei hij en ik zei iets soortgelijks tegen mijn vrouw. ‘Maria vraagt of je munt mee kan nemen, zij is het vergeten en het is blijkbaar onmisbaar in de saus’, ‘Da’s goed hoor!’ ‘ik ga nog even een andere bloes passen’ antwoordde de vrouw en ging weer terug naar de paskamer. Mijn vrouw was inmiddels ook al weer teruggegaan om zich weer om te kleden en daarna af te rekenen.

    ‘Wat is er?!’ roept de man ineens uit en hij staat op. ‘Wat!?’ ‘Is in de studeerkamer alles overhoop gehaald?’ ‘Voorzichtig meid!’ ‘Ja kijk ook maar beneden’ De vrouw van de man komt snel aangelopen in een nieuwe outfit en vraag wat er aan de hand is. ‘Er is ingebroken bij Marie, ze komt net thuis en de studeerkamer is overhoop gehaald. ‘Wat gebeurd er!’ vraagt de man. Hij kijkt zijn vrouw aan en zegt ‘Nu staat ineens de voordeur open!”

    De man zijn vrouw maant om mee te komen. Gelukkig moet die zich nog omkleden, want ik moet weten wat er verder gebeurd met Marie. ‘Niet er achteraan gaan, Marie!’ De vrouw van de man komt haastig uit de paskamer en zij gaan weg. Ik hoor de man nog net tegen de vrouw zeggen dat Marie de dieven weg zag rennen. Ze is nu de politie aan het bellen. Mijn vrouw komt naar mij toe, zij heeft afgerekend en vraagt ‘vind je het niet saai om samen met mij te winkelen?’ Ik glimlach en schud mijn hoofd.

    Reply
  16. Een zijn met je hart

    Het heeft niet aan mijn enthousiasme gelegen, dat weet ik zeker. Wat waren het, twaalf, soms veertien uur per dag? ‘Bedrijfsvoeren is risico nemen’ leerde ik tijdens mijn studie, maar dat risico ook pijn kan doen word je niet verteld. Ik werd gedreven door valse beloftes en dacht met doorzettingsvermogen mijn ondernemende ego een boost te geven. Nou lekker; ik heb vanaf vanmiddag geen toegang meer tot mijn zaak, sta negentienduizend euro rood bij de ING, en voor een ‘hipster die de markt begrijpt’ heb ik de vrienden van mijn vader behoorlijk teleurgesteld. Vrienden overigens, die zelf ook geregeld op hun bek gaan tijdens het ondernemen, al zien ze alles als overwinning. En dat is wat me stoort denk ik, daar gaat het verkeerd. Als marketingmannetjes verkopen ze slechts concepten en beleving. Alsof je de visboer kunt vervangen door wat aroma, de koffiedame door een automaat, en het geen schande is wanneer je vrouwen meer laat betalen voor hun verzorgingsproducten dan mannen. Er is overal wel een markt voor en als je het als beginnende ondernemer niet meer weet kun je altijd nog naar een adviesbureau. Je betaalt een uurtje voor een factuurtje, de rekening voor een tekening en voor je het weet is je startkapitaal er alweer doorheen.
    Maar gelukkig heb werk straks, ik kijk slechts deels verbeten toe. Ik ga maandag aan de overkant beginnen bij Dorine Donuts, een zaakje vol tedere zoetigheid. Ik zie de eigenaresse geregeld naar me lachen in de morgen, want haar concept heeft meer succes dan het mijne. ‘Als het maar kleeft en zoetig is’ zei ze laatst, ‘dan komen de mensen wel.’ Dorine is gelukkig met wat ze doet en dat vind ik machtig. Ze is enthousiast, gaat volledig voor kwaliteit en heeft niet eens een opleiding in de horeca of het bedrijfsvoeren gedaan. ‘Gewoon een zijn met je hart’ is haar credo, en dat is wat haar bijzonder maakt. Het was ook haar idee, die laatste foto. ‘Gewoon afscheid nemen van je zaak lieverd, je hebt er zo hard voor gewerkt.’ Ik besloot maar gewoon naar mijn toekomst aan de overkant te kijken. En het voelt ook al een beetje als mijn zaak, moet ik zeggen. Dorine zit in de vierde maand van haar zwangerschap en als onze kleine later vraagt wat pappa deed toen mamma voor de baby zorgde kan hij zeggen: ik maakte donuts.

    Reply
  17. Mijn liefje

    Als een trillende snaar wipt zijn voet op en neer. Afwisselend kijkt hij op zijn telefoon en dan weer over zijn schouder naar buiten. Daar zit’ie dan op een barkruk in een leeg café. Cool en relaxed had hij zijn blinkende sneakers en zijn voorjaarsjasje in de spiegel staan te bewonderen. Nu klemt hij zijn hand nerveus om zijn bierglas, alsof hij bang is dat iemand het van hem afpakt.
    Natuurlijk heeft hij niet door dat ik hem van achter deze boom prima kan bespieden. Hij heeft nooit iets door; niet dat ik de van zijn pappie gekregen Ferrari achtervolgde; niet dat ik een paar auto’s verderop parkeerde en ook niet dat ik een meter achter hem op straat liep. Mijn liefje weet van niets. Dat ik ooit hoteldebotel verliefd was is hem hoogstwaarschijnlijk ook ontgaan.
    O, kijk nou: meneer schuift van de kruk af richting toilet; zo stijf als een strijkplank en met samengeknepen billen. Hij moet vast even poepen. ‘Ik kan het niet ophouden als ik nerveus ben,’ heeft hij me vaak genoeg toevertrouwd. Drie jaar samen. Altijd met zichzelf bezig, maar nooit zichzelf. Als hij zichzelf was, zou zijn haar niet zo kunstmatig overeind staan, zou hij geen telefoon van zevenhonderd euro aanschaffen en had hij die auto geweigerd. Vaak genoeg heb ik geprobeerd het masker af te trekken, de façade om te duwen en de ware Jakob bloot te leggen. Maar Jakob laat zijn stevige voorgevel niet weghakken.
    Sneller dan verwacht is hij terug; misschien toch alleen een plasje. De barjuffrouw is vast even boodschappen gaan doen, want wie zou deze keurige jongeman niet vertrouwen? Dat deed ik toch ook.
    Het sloop er langzaam in, geleidelijk aan kwam de kritiek.
    ‘Eigenlijk ben je best dik.’
    ‘Hee saaie doos, zeg eens wat!’
    ‘Het kan vanavond wel eens laat worden …’
    Ik zie een barbiepop op het café aflopen. Zo eentje die precies in zijn Ferrari past. Haar nepborsten barsten zowat uit haar truitje. Tippelend, op hoge hoefjes, duwt ze de deur van het café open. Jakob springt op en loopt op haar af. Het meisje biedt hem haar opgezwollen lippen aan.
    Ik draai me om en loop weg. Weg uit zijn leven. Voorgoed! Ik geef hem op!

    Reply
  18. Realiteit

    Een fotoshoot op maandagochtend om tien uur, wie verzint het? Ik was het niet, tijdstip en locatie werden bepaald door hem, Austin Distel, de fotograaf. En ik moet hier zijn, het saldo op mijn bankrekening geeft al weken aan dat kieskeurigheid qua opdrachten geen optie meer is. Er moet gewerkt worden.

    En dus zit ik hier, nog donkere ogen na een weekend flink doorhalen, in een waanzinnig onhandige pose. Mijn rechterknie moet ik iets naar binnen buigen, om daardoor mijn linkerbeen quasi nonchalant te laten hangen. Het is verre van een comfortabele positie, je kunt het niet zien, maar de krukken zijn zo gammel als wat. Telkens als ik ook maar een beetje beweeg, heb ik het idee te vallen, met de telefoon in mijn ene, en het glas sap in mijn andere hand. Terwijl ik hier zo zit vraag ik me af, wie deze foto ooit zal zien, of zelfs zal kopen van de fotograaf. Het moet toch zichtbaar zijn dat deze manier van zitten niet klopt. Bovendien, heb je de vloer en de muur onder het raam gezien? Totaal onafgewerkt. De achterwand, zo heeft Austin me verteld, wordt later aangepast, het is nu een zogenaamd “green screen”. Dus waarschijnlijk lijkt het op de uiteindelijke foto alsof ik in een fantastische bar zit. Misschien wordt er zelfs gedacht dat ik zit te wachten op een nieuwe liefde. Heerlijk om op deze manier mijn gedachten te laten gaan, terwijl Austin me telkens een andere pose laat aannemen.

    De realiteit is dat, wanneer mijn vrienden later deze foto zouden zien, ze met niet zouden herkennen. Ik, Dirk, met altijd Dr. Martens aan mijn voeten, met meestal een luchtige broek met een iets te laag kruis, met altijd een hoed op mijn ongekamde haar. Hier zit ik, in nette kleren, met een te dure nep telefoon, te doen alsof ik wacht op de liefde van mijn leven. Zal Austin de foto verkopen aan het schoenenmerk, of kom ik met mijn foto in een nieuwe drankjes reclame? Eerlijk gezegd, het interesseert me niet, al word ik het liefst niet herkend in mijn echte wereld.

    Maar ach, ik moet toch ergens mijn geld mee verdienen. Straks ben ik weer mezelf.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *