Schrijfwedstrijd mei 2021

Schrijfwedstrijd mei 2021

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd mei 2021:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel) in het Nederlands of Engels.
  3. E-mail je verhaal als Word-bestand uiterlijk maandag 31 mei 2021, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com.
  4. Bonus: als je trots bent op wat je hebt geschreven, deel het dan in de reacties hieronder! Dit is niet verplicht, maar wel heel leuk :)

 

Dit kun je winnen:

Iedere deelnemer die aan alle bovenstaande voorwaarden voldoet krijgt een coachsessie (t.w.v. € 29,-), waarin we je verhaal en evt. schrijfvragen bespreken. (Je kunt dus meerdere verhalen insturen, maar je krijgt één sessie.)

Daarnaast verloot ik één gesigneerd exemplaar van Schrijverig: Het inspiratieboek voor beginnende schrijvers (t.w.v. € 18,95 incl. verzendkosten). Dit boek staat vol persoonlijke en creatieve schrijfoefeningen, plus tips om veelvoorkomende schrijftwijfels om te denken.

Deelnemers ontvangen de uitslag op zaterdag 5 juni. De uitslag wordt ook bekendgemaakt op deze pagina, mijn sociale media en in mijn e-mailnieuwsbrief.

 

Overige voorwaarden:

De prijs is niet in te wisselen voor geld. Ik vermeld de naam van de winnaar op mijn site, sociale media en in mijn nieuwsbrief – door je verhaal in te zenden, geef je hiervoor toestemming indien van toepassing. Je verhaal zal niet door mij gedeeld worden en alle rechten blijven bij jou. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om je verhaal in te zenden volgens de voorwaarden. Bij vragen, mail me op info@kellymeulenberg.com.

 

Klaar? Schrijven maar!

Deadline: maandag 31 mei

Klik op de foto om hem te vergroten:

Schrijfwedstrijd mei 2021 - foto door Cristina Gottardi via Unsplash

Inspiratie nodig? Lees het artikel: Hoe schrijf je een verhaal bij een foto?

Veel schrijfplezier!

4 Comments

  1. De auditie
    “Pap, zo lukt het me echt niet. Als ik straks iets wil bereiken moet er toch iets anders.”
    “Maar Hannelore, je stem is uitmuntend. Als je er wat meer gevoel in legt, dan nemen ze je direct. Dan komt je droom uit en kan je lang begeerde reis beginnen.”
    Hannelore was al weken wanhopig aan het oefenen. Overmorgen was de auditie waar ze jaren naar toe had geleefd en waarvoor ze veel had moeten laten. Maar het was weg, zomaar ineens. Haar stem klonk wel aardig, maar de passie was verdwenen. Sinds de lockdown was ze in een isolement geraakt en dat had zo zijn gevolgen. Vroeger treedde ze overal op waar ze maar kon. Of dat nu op een familiefeestje was of op het podium in het dorpscafé. Maar zo in haar eentje op haar kamertje, dat werkte niet. En dat net nu. Nu dat die spannende en allesbepalende auditie eraan kwam.
    “Ik heb dé oplossing voor je,” antwoordde haar vader. Hij trok zijn jas aan en vertrok. Hannelore besloot het repeteren even te laten voor wat het was en ging een boek lezen. Tijdens dat lezen dutte ze weg in een diepe slaap.
    Tot ze ineens door elkaar geschud werd. Het was haar vader. “Kom mee, ik ben je redding,” zei hij vrolijk. Hannelore volgde hem naar de zolder. “Ik heb een zeer speciaal publiek voor je geregeld. Zonder regeltjes, zonder social distance. Dus vanaf nu kun je weer optreden. Beloof me dat je ze niet teleur stelt.”
    Op zolder zag ze dat haar vader overal oude borstbeelden vandaan had gesprokkeld en ze in rijen had uitgestald. Deze stenen beelden waren nu haar publiek. Ze staarden haar in haar ogen en de voorstelling kon beginnen. Hannelore schraapte haar keel en begon voor ze te zingen. Ze bleven haar vriendelijk aankijken en dat stelde haar gerust. Ze zong, gedreven en vol hartstocht, haar tonen waren warm en gepassioneerd.
    “Thanks pa,” riep ze, “Laat die auditie nu maar komen.”

    Reply
  2. Wat leuk bedacht! Mooi verhaal!

    Reply
  3. Titel: “Het is het einde van de middag”

    Het is het einde van de middag. Ik keer me en met mn ogen tegen haar ogen,
    dwing ik “vergeet me niet”
    ik weet dat ze niets bij zich heeft
    ze kijkt op, toch, “nee”

    opnieuw, “maak dan ten minste een inbeelding van mij –
    “Ze zoekt in lichte paniek dr tas door; wetende dat ze niets bij zich heeft;

    Trekt dr tas-zakken open: zand, gruis snoeppapiertje
    kruimelt
    geen telefoon
    geen camera
    geen niets

    “Ik heb niets”; ik zeg
    “Voordat je weg-loopt – onthoud dan maar zo hoe ik er uit zie:”

    Zo
    Zonder licht
    Ongevoelig
    rechtstaand
    blind
    nul stijl
    nul charisma
    Tegen de schaduw van de muur
    die ogen zijn groen
    Nietszeggend
    Wat is zelfverzekerd
    Zelfverzekerd
    Scheef en eenzaam. Als een huis
    Dat leeg-gehaald is

    Reply
  4. Nu ik hier ben

    Hier sta ik dan. Dit keer zonder jou. Ik had nooit durven denken dat ik hier ooit weer zou staan. Niet na wat er destijds is gebeurd. 

Weet je nog dat we hier samen stonden. We kozen er ieder eentje uit. Onze eigen voorvader, van wie we wilden afstammen. Dat viel nog niet mee. De ene keek te streng, de ander was te lelijk. Wat hebben we toen gelachen.

    Ik ben niet vergeten wie jij uiteindelijk koos en waarom. 

Je vraagt je natuurlijk af waarom ik hier ben. Niet omdat ik nog steeds hoop heb dat het nog goed kan komen. Ik zou het ook niet meer willen. Ik maak nu andere keuzes.

    
In mijn rugzak zit de foto die van ons is gemaakt op deze plek. Jij en ik, met al onze mogelijke voorvaderen op de achtergrond. Achteraf gezien was het onze laatste dag samen. Daarna was je zomaar verdwenen. Ik heb je overal gezocht, helemaal in paniek was ik. En toen zag ik je lopen met die ander. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte.

    

Je omarmde haar op precies dezelfde manier. Ik zag hoe je in haar oor fluisterde. Het waren vast dezelfde zoete woorden. Ik wilde naar je roepen, tegen je schelden, maar mijn stem begaf het. Je zag me niet, je had het te druk, met haar. 

Is zij ook hier geweest en heeft ze ook een voorvader gekozen? Gaat het zo altijd?

    Toen ik jou met haar zag wilde ik geen dag langer blijven. Ik heb mijn spullen gepakt en ben vertrokken. In de trein naar huis heb ik gehuild totdat alle tranen waren vergoten en ik beloofde mezelf dat ik hier nooit meer terug zou komen. En toch ben ik hier. 


    Heb je nog ooit aan mij gedacht? Wie was ik en wie was zij in jouw leven? Wist ze van mij of was ik een geheim? Ik heb nog steeds behoefte aan antwoorden. Maar dat is niet waarom ik hier ben.


    Weet je nog waarom ik hem koos, die daar helemaal links op de bovenste plank. Omdat jij op hem leek. Ik vond het de knapste van het hele stel. Achteraf gezien een hele verkeerde keuze. Nu ga ik toch maar voor dat betrouwbare gezicht recht voor me, dat lijkt me beter.

    Nu ik hier ben kan ik het eindelijk afsluiten. Het ga je goed.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *