Schrijfwedstrijd mei 2021

Schrijfwedstrijd mei 2021

Update: de wedstrijd is gewonnen door Froukje Postma met het verhaal ‘Hoofdzaken’. Gefeliciteerd!

Je kunt haar verhaal lezen in de reacties hieronder.

Wil je een mailtje ontvangen wanneer er een nieuwe schrijfwedstrijd is? Meld je dan aan voor mijn gratis schrijftips en -oefeningen.

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd mei 2021:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel) in het Nederlands of Engels.
  3. E-mail je verhaal als Word-bestand uiterlijk maandag 31 mei 2021, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com.
  4. Bonus: als je trots bent op wat je hebt geschreven, deel het dan in de reacties hieronder! Dit is niet verplicht, maar wel heel leuk :)

 

Dit kun je winnen:

Iedere deelnemer die aan alle bovenstaande voorwaarden voldoet krijgt een coachsessie (t.w.v. € 29,-), waarin we je verhaal en evt. schrijfvragen bespreken. (Je kunt dus meerdere verhalen insturen, maar je krijgt één sessie.)

Daarnaast verloot ik één gesigneerd exemplaar van Schrijverig: Het inspiratieboek voor beginnende schrijvers (t.w.v. € 18,95 incl. verzendkosten). Dit boek staat vol persoonlijke en creatieve schrijfoefeningen, plus tips om veelvoorkomende schrijftwijfels om te denken.

Deelnemers ontvangen de uitslag op zaterdag 5 juni. De uitslag wordt ook bekendgemaakt op deze pagina, mijn sociale media en in mijn e-mailnieuwsbrief.

 

Overige voorwaarden:

De prijs is niet in te wisselen voor geld. Ik vermeld de naam van de winnaar op mijn site, sociale media en in mijn nieuwsbrief – door je verhaal in te zenden, geef je hiervoor toestemming indien van toepassing. Je verhaal zal niet door mij gedeeld worden en alle rechten blijven bij jou. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om je verhaal in te zenden volgens de voorwaarden. Bij vragen, mail me op info@kellymeulenberg.com.

 

Klaar? Schrijven maar!

Deadline: maandag 31 mei

Klik op de foto om hem te vergroten:

Schrijfwedstrijd mei 2021 - foto door Cristina Gottardi via Unsplash

Inspiratie nodig? Lees het artikel: Hoe schrijf je een verhaal bij een foto?

Veel schrijfplezier!

12 Comments

  1. De auditie
    “Pap, zo lukt het me echt niet. Als ik straks iets wil bereiken moet er toch iets anders.”
    “Maar Hannelore, je stem is uitmuntend. Als je er wat meer gevoel in legt, dan nemen ze je direct. Dan komt je droom uit en kan je lang begeerde reis beginnen.”
    Hannelore was al weken wanhopig aan het oefenen. Overmorgen was de auditie waar ze jaren naar toe had geleefd en waarvoor ze veel had moeten laten. Maar het was weg, zomaar ineens. Haar stem klonk wel aardig, maar de passie was verdwenen. Sinds de lockdown was ze in een isolement geraakt en dat had zo zijn gevolgen. Vroeger treedde ze overal op waar ze maar kon. Of dat nu op een familiefeestje was of op het podium in het dorpscafé. Maar zo in haar eentje op haar kamertje, dat werkte niet. En dat net nu. Nu dat die spannende en allesbepalende auditie eraan kwam.
    “Ik heb dé oplossing voor je,” antwoordde haar vader. Hij trok zijn jas aan en vertrok. Hannelore besloot het repeteren even te laten voor wat het was en ging een boek lezen. Tijdens dat lezen dutte ze weg in een diepe slaap.
    Tot ze ineens door elkaar geschud werd. Het was haar vader. “Kom mee, ik ben je redding,” zei hij vrolijk. Hannelore volgde hem naar de zolder. “Ik heb een zeer speciaal publiek voor je geregeld. Zonder regeltjes, zonder social distance. Dus vanaf nu kun je weer optreden. Beloof me dat je ze niet teleur stelt.”
    Op zolder zag ze dat haar vader overal oude borstbeelden vandaan had gesprokkeld en ze in rijen had uitgestald. Deze stenen beelden waren nu haar publiek. Ze staarden haar in haar ogen en de voorstelling kon beginnen. Hannelore schraapte haar keel en begon voor ze te zingen. Ze bleven haar vriendelijk aankijken en dat stelde haar gerust. Ze zong, gedreven en vol hartstocht, haar tonen waren warm en gepassioneerd.
    “Thanks pa,” riep ze, “Laat die auditie nu maar komen.”

    Reply
  2. Wat leuk bedacht! Mooi verhaal!

    Reply
  3. Titel: “Het is het einde van de middag”

    Het is het einde van de middag. Ik keer me en met mn ogen tegen haar ogen,
    dwing ik “vergeet me niet”
    ik weet dat ze niets bij zich heeft
    ze kijkt op, toch, “nee”

    opnieuw, “maak dan ten minste een inbeelding van mij –
    “Ze zoekt in lichte paniek dr tas door; wetende dat ze niets bij zich heeft;

    Trekt dr tas-zakken open: zand, gruis snoeppapiertje
    kruimelt
    geen telefoon
    geen camera
    geen niets

    “Ik heb niets”; ik zeg
    “Voordat je weg-loopt – onthoud dan maar zo hoe ik er uit zie:”

    Zo
    Zonder licht
    Ongevoelig
    rechtstaand
    blind
    nul stijl
    nul charisma
    Tegen de schaduw van de muur
    die ogen zijn groen
    Nietszeggend
    Wat is zelfverzekerd
    Zelfverzekerd
    Scheef en eenzaam. Als een huis
    Dat leeg-gehaald is

    Reply
  4. Nu ik hier ben

    Hier sta ik dan. Dit keer zonder jou. Ik had nooit durven denken dat ik hier ooit weer zou staan. Niet na wat er destijds is gebeurd. 

Weet je nog dat we hier samen stonden. We kozen er ieder eentje uit. Onze eigen voorvader, van wie we wilden afstammen. Dat viel nog niet mee. De ene keek te streng, de ander was te lelijk. Wat hebben we toen gelachen.

    Ik ben niet vergeten wie jij uiteindelijk koos en waarom. 

Je vraagt je natuurlijk af waarom ik hier ben. Niet omdat ik nog steeds hoop heb dat het nog goed kan komen. Ik zou het ook niet meer willen. Ik maak nu andere keuzes.

    
In mijn rugzak zit de foto die van ons is gemaakt op deze plek. Jij en ik, met al onze mogelijke voorvaderen op de achtergrond. Achteraf gezien was het onze laatste dag samen. Daarna was je zomaar verdwenen. Ik heb je overal gezocht, helemaal in paniek was ik. En toen zag ik je lopen met die ander. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte.

    

Je omarmde haar op precies dezelfde manier. Ik zag hoe je in haar oor fluisterde. Het waren vast dezelfde zoete woorden. Ik wilde naar je roepen, tegen je schelden, maar mijn stem begaf het. Je zag me niet, je had het te druk, met haar. 

Is zij ook hier geweest en heeft ze ook een voorvader gekozen? Gaat het zo altijd?

    Toen ik jou met haar zag wilde ik geen dag langer blijven. Ik heb mijn spullen gepakt en ben vertrokken. In de trein naar huis heb ik gehuild totdat alle tranen waren vergoten en ik beloofde mezelf dat ik hier nooit meer terug zou komen. En toch ben ik hier. 


    Heb je nog ooit aan mij gedacht? Wie was ik en wie was zij in jouw leven? Wist ze van mij of was ik een geheim? Ik heb nog steeds behoefte aan antwoorden. Maar dat is niet waarom ik hier ben.


    Weet je nog waarom ik hem koos, die daar helemaal links op de bovenste plank. Omdat jij op hem leek. Ik vond het de knapste van het hele stel. Achteraf gezien een hele verkeerde keuze. Nu ga ik toch maar voor dat betrouwbare gezicht recht voor me, dat lijkt me beter.

    Nu ik hier ben kan ik het eindelijk afsluiten. Het ga je goed.

    Reply
  5. ‘Hehe, eindelijk heb ik je gevonden, Nero. ‘
    Nadine posteerde zich voor de bustes in de Gellaria Borghese en stak een beschuldigende vinger naar de buste van Nero.
    ‘Weet jij wel wat voor ellende je allemaal hebt aangericht in de tijd dat jij aan de macht was? ‘
    Een man en vrouw die langs Nadine liepen keken haar bevreemd aan en wandelden snel verder.
    ‘Ik heb het tegen jou, doe maar niet alsof je me niet hoort. ‘
    Nero slikte en trok zijn wenkbrauwen op.’Niet mijn schuld, ik ben erin geluisd. ‘
    ‘Hahaha…’lachten alle andere bustes.’Hij weet het mooi te vertellen. ‘
    ‘Nou…ho even,’antwoordde Nero op bescheiden toon.’Wees eerlijk, op mijn zestiende was ik al keizer, dus heb ik toch nog wel iets goed gedaan. ‘
    De andere bustes begonnen nu zo hard te lachen dat ze bijna van de plank vielen.
    ‘Vertel dat maar aan de joden die moesten lijden onder jouw bloederige vervolging. En de mensen die omkwamen tijdens de grote brand die door jou was aangestoken. ‘
    Nero fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat was een ongeluk. Dat moest van Aggripina.
    Maar…wie ben jij eigenlijk? ‘
    Nadine glimlachte en keek de bustes trots aan.’Ik heet Nadine Frances en ben de winnaar van Italia Got Talent. ‘
    Opeens fleurde Nero helemaal op en een glimlach brak door op zijn gezicht.
    ‘Ik snap het…door mij werd in 67 een muziekcompetitie opgericht met lierspelen, drama en zang. ‘
    ‘Precies, de eerste ooit. En daar wil ik je voor bedanken. Jij hebt aan de wieg gestaan van de eerste zangcompetitie ter wereld. ‘
    ‘Nou is het mooi geweest, mevrouwtje, ‘klonk achter haar een barse stem. Een zware hand viel op haar schouder en trok haar achteruit.’Praten tegen standbeelden. Het moet niet gekker worden. ‘

    Reply
  6. Een vreemde afwijking

    Ik had mijn vriendin meegevraagd naar het museum. We kenden elkaar nog niet zo lang en ze had altijd een rugtas om alsof ze daarmee wilde zeggen dat ze er ieder moment zo tussenuit kon knijpen. Ik vond dat niet erg. Ik bond mijzelf ook niet zo gemakkelijk en we lieten elkaar daarom zoveel mogelijk vrij, behalve dat we het niet met een ander deden. Ze kende mijn moeder, maar mijn vader, die al lang dood en begraven was, zou ze nooit meer zien. Ze was gek op mijn moeder: ‘Jouw moeder is de aardigste en meest bescheiden vrouw die ik ken. Ze kleedt zich altijd zo charmant en ze draagt een hoed! Wie draagt er nu nog een hoed?’ had ze gezegd. Ik zei dat dat allemaal best meeviel, mijn moeder kon ook behoorlijk streng zijn en ze droeg alleen een hoed op zondag, dus waar heb je het over?
    Ze stond zo mooi te kijken naar al die beelden, al die Grieken en Romeinen. Wat waren het eigenlijk? Het was een rommelig zooitje, maar door de stijl van beeldhouwen leek het toch bij elkaar te horen.
    ‘Weet je wie het zijn, die beelden?’ vroeg ze opeens. Ik moest haar nu toch iets vertellen waarvan ik zeker wist dat ze het nooit zou geloven: ‘Ja,’ zei ik, ‘ik ken ze meer dan me lief is. Mijn vader heeft ze gemaakt en hij is er jaren mee bezig geweest, want je begint niet gelijk aan een nieuwe, wanneer je net met zo’n kopstuk klaar bent.’
    ‘Je kletst uit je nek,’ zei ze.
    ‘Mijn vader had nogal een afwijking. Hij kon alleen naar levend model beeldhouwen. Die daar is mijn broertje, vermomd als Hegel en daar links staat Caesar, waar mijn zusje voor geposeerd heeft. En dat kleine koppie is mijn moeder als Koningin Emma, dat was zijn liefste beeld. Hij heeft daar meer dan een jaar aan gewerkt, maar dat was omdat hij altijd heel graag naar mijn moeder keek.’ Ze lachte: ‘Straks ga je me nog vertellen dat je er zelf ook tussen staat!’ ‘Klopt’, zei ik, ‘Die daar rechtsboven dat ben ik, als Paul van Ostaijen, mijn favoriete dichter.’ ‘Je maakt een grapje’, zei ze en keek eindelijk om. ‘Klopt,’ zei ik en gaf haar een zoen. ‘Ik heb geen idee wie het zijn. Zullen we verder gaan?’
    Ate D. Vegter, 26 mei 2021

    Reply
  7. De eerste keer

    Ze is het eerste vriendinnetje waar ik wat langer verkering mee heb. Ik moet er zelf nog het meeste aan wennen. Zij schijnt het allemaal gewoon en vanzelfsprekend te vinden. Daarmee maakt ze alles gemakkelijk voor mij. Een nieuwe wereld opent zich, niet alleen door onze liefde en vriendschap, maar ook door de reactie van de wereld om ons heen, die ons er opeens bij vinden horen, een gevoel waar ik nog heel erg aan moet wennen.
    We gaan naar Amsterdam. Ik heb afgesproken met mijn broer en we gaan daar op bezoek en luisteren naar Innervisions van Stevie Wonder. Mijn moeder denkt dat we hier ook slapen maar ’s avonds trekken we naar de sleep-in op de Rozengracht, waar we ons installeren en in deze vreemde en vertrouwde omgeving onze maagdelijkheid verliezen. In de ochtend wassen we ons in een grote badruimte te midden van allemaal andere naakte mensen. Ik vind het net zo vanzelfsprekend als bijzonder, maar ik weet ook dat ik geen stap verder in deze hartelijke wereld zal zetten, ook al ontvangt zij ons met open armen. We gaan vandaag weer terug naar huis.
    Maar eerst gaan we nog naar Madame Tussaud waar de officiële fotograaf foto’s maakt van alle bezoekers, en wij onze foto van de muur plukken en meenemen. Daarna gaan we samen naar het Amsterdams Historisch Museum waar we deze beelden zien staan, waar jij minutenlang helemaal verstild naar kijkt, totdat ik op het idee kom om een foto van je te maken, hoe zeer dat hier ook verboden is. Een week later is het rolletje vol en laat ik de foto’s ontwikkelen en afdrukken. Ik zie je opnieuw zo staan met al je liefdevolle aandacht voor al die knakkers en ik voel je warme liefde helemaal opnieuw door mij heen stromen, maar op dat moment weet ik ook al dat ik het over niet al te lange tijd zal uitmaken, omdat ik het bestaan samen op die manier nog niet aankan. Ik droog je tranen als het zo ver is, maar daarmee is het dan ook voorbij.

    Ate D. Vegter, 29 mei 2021

    Reply
  8. *Sokkels voor sukkels*

    Janny’s slapen gloeiden van trots. Een glimlach etste zich in haar gezicht. Voor de laatste maal gleden haar ogen over de schappen en ze zag dat het goed was. De hoofden, de gelaatstrekken, precies zoals ze waren. Joost de Goddelijke, Martine de Ongenaakbare en koningin Brigitte niet te vergeten met haar minachtende smoelwerk. _Jij werkt toch bij dat aftandse kringloopwinkeltje? Is kitsch tegenwoordig nog lucratief?_ Janny grijnsde toen ze bedacht waar ze haar gouden oorbellen zou gaan verpatsen. Oh, die arrogante kop van Jacques. Jakkes! De lauwerkrans staat hem beeldig, dacht ze. En Aafke Earhart niet te vergeten. Aafke de hoogvlieger. _Kon je met de beperkte opleiding die jij hebt genoten überhaupt aan werk komen? En zo weinig talenten … _ De krullen van Amelia was alles wat ze de hautaine bitch had meegegeven.

    De Goedhartjes hadden een rijk leven gehad in de gelijknamige villa met uitzicht op het kleilandschap. _Geen gewone klei, nee, subliéme klei,_ had Maarten de Grote gebrald. Toegegeven, zijn gelijk kon niet groter zijn in dezen. Daar stond hij, zijn blik op oneindig, onafscheidelijk naast zijn moeder, de gelegenheidsfilantroop.

    Wat een gezelschap! Alles hadden ze geprobeerd om een onwerkelijk beeld van haar te scheppen bij Bram, haar kersverse man. Nu was het haar beurt geweest om haar beeld van hen vorm te geven. Tobias de Erudiete keek haar recht in de ogen vanaf het lage schap. _Als je voor een dubbeltje wordt geboren …_ Janny kneep in de guts en merkte het bloeden niet eens. ‘Kwal, jouw ponem gaat nog geen stuiver opbrengen in mijn winkeltje.’ De guts viel uit haar hand en ze greep naar haar oren om de honende gedachtengalmen te weerstaan. Kermend spreidde ze haar vingers, plakkerig van bloed. Na een minuut was haar innerlijke stilte wedergekeerd. De rust van het alleen-zijn waar Bram ook zo naar verlangde. Hoe ze vorige week gefrustreerd hun gekreun inhielden tijdens de huwelijksnacht. De villa met haar papieren muren. Ze lachte huilend toen ze eraan terugdacht. Afgelopen week was het bed koud geweest. Hij had spoedoperaties over de grens, zij zijn scalpels.

    Wat zal Bram verrast zijn wanneer hij terugkomt, dacht ze. “De Verheven Veertien Losbollen”, de klei nog glimmend van boetseervocht, staarden vol leegte. Hadden ze haar impulsieve beeldhouwwerken kunnen waarderen? ‘Nah.’ Ze trok haar schouders op en maakte een wegwerpgebaar. Nu ze haar schoonfamilie met aanhang in bustes had vereeuwigd, kon eindelijk de koelcel leeg.

    Reply
  9. Zuivere leugen

    Ik staar recht in de versteende ogen van Apollo, die me vragend aankijken. Als hij gedachten kon lezen, dan zou hij de stem van mijn moeder in mijn hoofd horen. “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel”. Wat zou zij er van vinden? Met de paplepel is het er in gegoten, eerlijk duurt het langst. En toch, wie had ooit kunnen denken dat ik van liegen mijn beroep zou maken? Nou ja, liegen, ik spiegel een begoocheling voor. Is dat liegen of een deel van de waarheid niet vertellen?

    Ik twijfel nog steeds of het verstandig is om hier te zijn , maar wie A zegt, moet ook B zeggen. En daar sta ik dan, voor een rij mannen en vrouwen die al eeuwen zwijgend hun waarheid voor zich houden.
    Achter mij hoor ik iemand zacht kuchen. Het is showtime. Verleidelijk lachend draai ik me om en geef een knipoog richting de camera. Ook dit seizoen is natuurlijk weer kneiter spannend voor de kijkers. Wat zei niet weten is dat er tussen deze kandidaten een moordenaar schuilt. Met veel gevoel voor drama spreek ik mijn tekst uit. “Wie verleidt, wie liegt, wie bedriegt en vind jij de waarheid hiertussen?”

    Mijn persoonlijke missie hier en nu, is om de waarheid boven tafel te krijgen. Koste wat kost zal ik haar vinden.

    Reply
  10. Geloof in jezelf!

    Een keer per week ga ik naar het museum. Vluchtig loop ik langs de schilderijen naar mijn lievelingsplekje. Ik ken de weg met mijn ogen dicht. Nog 40 stappen en dan ben ik er.
    De conservator zwaait naar me en ik groet terug.
    “Goedemiddag, wat een prachtige dag is het toch” zegt hij tegen mij.
    “Van hetzelfde, het weer is zeker fraai.” Ik wil zoveel mogelijk tijd doorbrengen om ze te bewonderen en begin wat harder te lopen. Nog 10 stappen, ik ben er bijna. Nu nog het hoekje om.
    Daar is het, de muur met de vele gezichten. Een tiental gezichten kijken mij aan. Elk beeld heeft zijn eigen verhaal. Mannen en vrouwen uit verloren tijd, maar zeker niet vergeten. Grootse dingen hebben ze gedaan. Mensen die misschien wel onze toekomst of idealisme hebben bepaald. Uren kan ik naar ze kijken. Elke karaktertrek neem ik in mij op. Soms ga ik met mijn knieën over elkaar zitten en schets ik ze. Zo ook vandaag.
    Het houtskool glijdt over het papier, terwijl ik het uitwrijf op de punten waar het te dik is of waar een schaduw moet komen.
    “Zeg ben je daar nu alweer, wat een prachtige schetsen maak je,” een jongeman kijkt aandachtig mee over mijn schouder.
    Geschrokken sla ik mijn tekenblok dicht, stop de spullen in mijn tas en sta op.
    “Ooit, word ik ook beroemd en zullen de mensen zich mijn naam herinneren” zeg ik dromerig.
    “Dat geloof ik graag, met zulke artistieke ideeën”
    Ik kijk op mijn horloge en hijs mijn rugzak op mijn rug.
    “Jeetje is het al zo laat, ik ga maar eens snel”.
    “Zie ik je volgende week weer?” vraagt hij.
    Ik knik naar hem. “same time, same place.”
    Ik kijk nog een keer achterom, in gedachten zeg ik tot volgende week.
    Dan loop ik de lange gang weer door op weg naar de uitgang.
    Ooit… Zullen de mensen mijn naam ook kennen.

    Reply
  11. De eerste keer

    Je bent het eerste vriendinnetje waar ik wat langer verkering mee heb. Ik moet er nog aan wennen. Jij schijnt het allemaal gewoon en vanzelfsprekend te vinden. Daarmee maak je alles gemakkelijk voor mij. Een nieuwe wereld opent zich, niet alleen door onze liefde, maar ook door de reactie van de wereld om ons heen, die ons er opeens bij vindt horen, een gevoel wat ik niet zo goed ken.

    We gaan naar Amsterdam. Ik heb afgesproken met mijn broer en we gaan daar op bezoek en luisteren naar Innervisions van Stevie Wonder. Mijn moeder denkt dat we hier ook slapen maar ’s avonds trekken we naar de Sleep-in op de Rozengracht, waar we in deze vreemde en vertrouwde omgeving onze maagdelijkheid verliezen. In de ochtend wassen we elkaar in een grote badruimte te midden van allemaal andere naakte mensen. Ik vind het net zo vanzelfsprekend als bijzonder, maar ik weet ook dat ik geen stap verder zal zetten in deze hartelijke wereld, ook al ontvangt zij ons met open armen. We gaan vandaag weer terug naar huis en morgen weer naar school.

    Maar eerst gaan we nog naar Madame Tussaud, waar ze foto’s maken van alle bezoekers, en wij onze foto van de muur plukken en meenemen. Daarna gaan we naar het Amsterdams Historisch Museum, waar we deze beelden zien staan. Je kijkt minutenlang helemaal verstild, totdat ik een foto maak, hoe zeer dat hier ook verboden is. Een week later is het rolletje vol en laat ik de foto’s ontwikkelen en afdrukken. Ik zie je opnieuw staan met al je liefdevolle aandacht voor die ouwe knakkers en ik voel je warme liefde helemaal opnieuw door mij heen stromen. Op dat moment weet ik ook al dat ik het over niet al te lange tijd zal uitmaken, omdat ik het bestaan samen op die manier nog niet aankan. Ik droog je tranen als het zo ver is, maar daarmee is het hoe dan ook voorbij.

    Ate O. Vegter, 31 mei 2021

    Reply
  12. Van Froukje mocht ik het winnende verhaal plaatsen. Veel leesplezier!

    Hoofdzaken – Froukje Postma

    Soms wens ik dat ik een groot, rood litteken had dat mijn hele gezicht doorklieft. Of grote wallen onder mijn ogen die zwart afsteken tegen een bleek gelaat.
    Iets.
    Iets waardoor het te zien zou zijn, mensen het zouden begrijpen. Zo van “oh, wat ziet zij er ziek uit”. In plaats daarvan zit ik opgescheept met blozende wangen, heldere ogen, een gave huid, geen enkele grijze haar. Alsof alles niet anders dan in orde kan zijn, en ik niet anders dan gezond en gelukkig.

    Ik kijk naar de hoofden die in open vitrinekasten uitgesteld staan.
    ‘Ze zijn gemaakt van het nieuwste soort kunststof, polypropotyleteen,’ zegt de verkoper.
    Ik vraag mij af of hij ook een hoofdprothese heeft, uit zijn eigen collectie. Zou die hier ergens tussen staan?
    Alsof de verkoper mijn vraag raadt, zegt hij: ‘Elk hoofd is uniek, dus u hoeft niet bang te zijn dat u eenzelfde hoofd in de stad zal tegenkomen. Of bij een sollicitatiegesprek.’ Hij grinnikt.
    Alle hoofden zijn anders, maar allemaal stralen ze perfectie uit. Naar het schijnt ook aan de binnenkant. In tegenstelling tot de mijne, als ik de artsen moet geloven.

    Zo’n vijf jaar geleden kreeg ik plotseling moeite met wakker worden. Was kapot na een dag werken. Wanneer ik naar huis fietste, waren mijn benen loodzwaar.
    Ik ging naar de huisarts. Het bloedonderzoek toonde aan dat alles in orde was.
    Maar de klachten bleven, werden erger. Chronische pijn die zich in mijn armen en benen nestelde. Nachtelijke zweetaanvallen. Gevoeligheid voor fel licht en schel geluid. Maar vooral die aanhoudende, agressieve vermoeidheid.
    Ik werd door ziekenhuisspecialisten binnenste buiten gekeerd, maar de stapels papieren met onderzoeksresultaten wezen er één voor één op dat ik kerngezond ben.
    ‘Het zit in uw hoofd,’ zei de behandelend arts uiteindelijk. ‘Er zit maar een ding op: een kunsthoofd.’

    ‘Heeft u uw keuze kunnen maken?’ vraagt de verkoper.
    Ik voel de dove pijn in mijn benen, de vermoeidheid in mijn armen, mijn darmen krampen. Wat als het nieuwe hoofd mijn klachten helemaal niet oplost?
    Ik blijf staan bij een roodharige schoonheid, met krullende lokken en sproeten. ‘Kan een hoofdprothese aangepast worden?’
    De man knikt enthousiast. ‘Jazeker, geen enkel probleem. Wilt u een kopie van uw eigen gelaat? Dat is…’
    ‘Nee,’ onderbreek ik hem. ‘Ik wil deze. Maar met een groot litteken op de linkerwang, dikke wallen, de huid enkele tinten bleker en grijze haren bij de slapen.’

    Reply

Leave a Reply to Laura Weterings Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *