Schrijfwedstrijd juni 2021

Schrijfwedstrijd juni 2021

Update: de wedstrijd is gewonnen door Kasandra Sharac met het verhaal ‘Papegaaiduif en vijg’. Gefeliciteerd!

Hier kun je het verhaal en mijn feedback erop lezen.

Wil je een mailtje ontvangen wanneer er een nieuwe schrijfwedstrijd is? Meld je dan aan voor mijn gratis schrijftips en -oefeningen.

 

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd juni 2021:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel) in het Nederlands of Engels.
  3. E-mail je verhaal als Word-bestand uiterlijk woensdag 30 juni 2021, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com. Heb je geen Word? Plak je verhaal dan in de e-mail.
  4. Bonus: als je trots bent op wat je hebt geschreven, deel het dan in de reacties hieronder! Dit is niet verplicht, maar wel heel leuk :)

 

Dit kun je winnen:

Iedere deelnemer die aan alle bovenstaande voorwaarden voldoet krijgt een coachsessie (t.w.v. € 29,-), waarin we je verhaal en evt. schrijfvragen bespreken. (Je kunt dus meerdere verhalen insturen, maar je krijgt één sessie.)

Daarnaast verloot ik één gesigneerd exemplaar van Schrijverig: Het inspiratieboek voor beginnende schrijvers (t.w.v. € 18,95 incl. verzendkosten). Dit boek staat vol persoonlijke en creatieve schrijfoefeningen, plus tips om veelvoorkomende schrijftwijfels om te denken.

Deelnemers ontvangen de uitslag op maandag 5 juli. De uitslag wordt ook bekendgemaakt op deze pagina, mijn sociale media en in mijn e-mailnieuwsbrief.

 

Overige voorwaarden:

De prijs is niet in te wisselen voor geld. Ik vermeld de naam van de winnaar op mijn site, sociale media en in mijn nieuwsbrief – door je verhaal in te zenden, geef je hiervoor toestemming indien van toepassing. Je verhaal zal niet door mij gedeeld worden en alle rechten blijven bij jou. Je bent er zelf verantwoordelijk voor om je verhaal in te zenden volgens de voorwaarden. Bij vragen, mail me op info@kellymeulenberg.com.

 

Klaar? Schrijven maar!

Deadline: woensdag 30 juni

Klik op de foto om hem te vergroten:

Lees verder voor de schrijfwedstrijd juni 2021 van schrijfcoach Kelly Meulenberg. Foto door Dan Maisey via Unsplash.

Inspiratie nodig? Lees het artikel: Hoe schrijf je een verhaal bij een foto?

Veel schrijfplezier!

12 Comments

  1. Zo, de eerste keer dat ik meedoe met een schrijfwedstrijd. Spannend! Ben heel benieuwd.

    Reply
  2. Ik ga meedoen, is wel mijn eerste keer. Alleen het gevoel al dat ik mee ga doen aan een wedstrijd is spannend.

    Reply
  3. Maar 400 woorden! Wat een gave uitdaging! Nu maar hopen dat mijn verhaal wat is ;)

    Reply
  4. Net ingestuurd leuk initiatief! 400 woorden een absolute uitdaging!

    Reply
  5. Leuke uitdaging, Kelly!

    Reply
  6. Ik zou het heel leuk vinden om dit in het Engels te doen! Ik heb al wat ervaring met mijn fanfictie en op mijn blog… Ja, misschien is dit de gelegenheid om het ook eens in het Engels te proberen.

    Reply
  7. Bij het zien van het plaatje werd ik meegenomen in een reis van rust. Later las ik dat dit om een schrijfwedstrijd ging. Schrijven onder druk? Een opdracht? Nooit gedacht dat ik dat kan.

    Een fijne reis tijdens het lezen!

    -Door het oog van de planten en bomen-

    Het was voor Nikita een drukke dag. Een dag waar veel werk is verricht. Hoe dat komt? Er lag een verlangen om keihard te knallen vandaag. Ze heeft namelijk weer een periode waarin ze barst van de energie en weer aan het handelen is. Soms luistert ze te veel naar haar negatieve gedachten en belandt in een negatief spiraal. Nikita kan alles op dit moment weer aan. Toch kriebelt er iets.. Het is de wind die haar kruin doet kriebelen, haar oren doet suizen en haar ogen doen geloven dat de reis die ze maakt tot een bestemming leidt.Ze doet haar ogen dicht en ademt eens een paar keer in….en uit…… Nikita voelt haar hart rustiger worden, ze gebruikt haar zintuigen om waar te nemen of er land in zicht is. Door het oog van de bomen keek ze naar een bootje. Dat bootje is exact waar ze invaart! Nikita bekijkt de omgeving eens goed en doet haar oog rustig open. Ze ziet exact het eiland staan wat ze had gezien! Het bootje wat Nikita zag, was inderdaad zijzelf!

    Ze vaarde naar de kant, landde op het zand van het eiland en keek naar de prachtige kleuren van de bomen. Wauw! Nikita had dit nog nooit gezien. De kleurtinten groen, bruin en geel doen haar ogen verbluffen. Als ze goed kijkt ziet ze een weg die open is. Nikita loop door het zand, richting de bomen. Ze staat voor de opening en.. Nikita begint te twijfelen of ze door zal lopen. Ze aarzelt even en kiest ervoor om het pad te verkennen.
    Ze kijkt nog achterom en kijkt vanuit het oog van de bomen en planten naar de zee. Lopend door het woud van prachtige bomen en planten bedenkt Nikita ineens: “Het was geen droom, het was echt. Hoe is dit mogelijk? Heb ik mijzelf de weg gewezen? Kan ik dat écht zelf? Wauw.!” Plots, ontwaakte Nikita uit haar meditatie.

    Ze is in volledige rust stand gekomen. Ze heeft geleerd om tussen de hectiek van de dagelijkse zaken, een moment in te lassen dat ze even terug kan naar haar eigen eiland. Een soort korte zonvakantie zonder zorgen.

    Voordat ze weer verder gaat met dagelijkse bezigheden, besluit Nikita morgen terug te keren naar het prachtige eiland en het woud te verkennen.

    Gemaakt door Willemjaap Weeber

    Reply
  8. Lekker lui
    Een zomers strand, wat kan je dáár naar verlangen! Stilletjes liggen met een roman in je handen. Kalm wiegen in je hangmat met ruisende palmbomen om je heen. Een cocktail binnen handbereik. Af en toe even de zee in voor verkoeling. De inspannendste dagelijkse activiteit bestaand uit een wandelingetje naar een restaurant. En de volgende dag exact hetzelfde nog een keer.Als ze haar ogen dichtdoet kan ze het plaatje zo oproepen, alsof het niet meer dan anderhalf jaar geleden is dat ze überhaupt op vakantie was. Alsof ze nu ooit iets anders doet dan liggen.
    Het was haar ultieme vakantie: niks doen, drie weken per jaar lekker lui zijn Ironisch bijna. Nu verplicht niks doen haar realiteit is geworden zou er toch een drastisch ander vakantieplan tegenover moeten staan. Wildwater raften, bergbeklimmen, parachutespringen of diepzeeduiken. Dat laatste klinkt nog het meest aantrekkelijk. De andere opties hadden die ondertoon van gevaar. Ze zat daar niet om verlegen. Eén keer je nek breken was ruimschoots voldoende.

    Reply
  9. Mijn verhaal volgt een spetterend, spannend en gevaarlijk avontuur over twee vriendinnen die zich in een wel heel vervelende toestand bevinden.

    Wanneer de zee toeslaat

    Een blauwe flits vulde opnieuw de lucht, die was gevuld met zwarte inkt van de nacht. Mijn longen branden van het verlangen naar lucht. Mijn vriendin lag naast me op de plank, haar ogen waren gesloten, haar gezicht wit van de kou. Waar was de rest? Opnieuw viel er een vloedgolf over onze koude lichamen, ditmaal was het ons fataal. Het laatste stuk hout dat er over was van onze boot knalde uiteen. De sterke stroming voerde me weg, verder en verder van de plek waar ik gered zou worden. Met alle kracht die nog niet uit me was gezogen begon ik om me heen te slaan en te trappen, zoekend naar een rots waar ik me aan vast kon grijpen. Maar wat ik ook deed het water was sterk, te sterk. Bam! Een hard oppervlakte raakte mijn hoofd. Ik stopte met tegen stribbelen, alles werd donker. Dat laatste beetje hoop werd met het licht weggezogen.

    Langzaam voelde ik de zanderige oppervlakte die zich onder me bevond. Mijn armen en benen voelde verlamd aan. Waar was ik en wat was er gebeurd? Een steek van pijn schoot door mijn hoofd, toen ik probeerde op te staan. Mijn mond had zich geopend, maar ook mijn stem was zwak. Een hand werd tegen mijn hoofd aangelegd waardoor mijn ogen werden gedwongen om zich te openen. Een bekend gezicht! Ik was hier tenminste niet alleen. De bruine ogen van mijn vriendin keken me bezorgd aan. ‘Waar zijn we?’ Zei ik terwijl mijn ogen het felle licht probeerde te vermijden. Een kalm water geluid was op de achtergrond te horen. Ze trok haar schouders vermoeid op. ‘Gister avond, wat is er toen gebeurd.’ Ze zuchtte. ‘Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat we in een storm terecht zijn gekomen.’ Haar stem klonk even ruw als die van mij. ‘En-‘ ‘De rest is verdwenen voor we hier terecht zijn gekomen.’ Moeizaam trok ze me omhoog. Een schitterend landschap kwam inzicht, witte stranden met daarachter een bos van planten en… een boot. Was deze plek bewoond? Mijn vriendin volgde mijn blik. ‘Onze boot lag aan stukken.’ Ze trok een wenkbrauw op. ‘Ik dacht van wel, ja.’ Dat wou dus zeggen dat er meer mensen hier waren, maar of dat nou een goed teken was.

    Een zacht gekraak gevolgd door gegil en voetstappen liet ons ontwaken uit onze vermoeide toestand. ‘We zijn hier niet alleen…’

    Reply
  10. Twee hart gebroken eilandbewoners en hun problemen, wat gebeurd er na ze elkaars vertrouwen hebben gewonnen?

    Als harten versmelten

    “Welkom thuis,” De woorden zaten in Amhira’s gedachten geschreven. Maar hoe zeer was ze thuis? Met een diepe zucht legde ze haar hoofd tegen een vochtige tak . Haar ogen glansde van de tranen die zich samenvoegde met de regen, die over haar vermoeide gezicht stroomde. Als ik hem maar nooit had ontmoet, dan was dit vervloekte eiland makkelijker om op te leven.

    Haar handen zaten voor haar ogen, haar hoofd tussen haar knieën, toen ze geknisper hoorden vanuit het struikgewas. Natuurlijk, alsof het nog niet erger kon moest háar plek worden ontdekt terwijl ze daar in de boom aan het janken was, om een garnalen jongen die ze haar vriend noemde. Toen er nog een tak knapte keek ze omlaag. Daar onder de boom lag een jongen met dezelfde uitdrukking op zijn gezicht als haar. Nu merkte hij haar ook op. Met zijn fel groene ogen staarde hij in de haren. ‘Jordan, wat een aangename verassing om jouw hier te zien!’ Ze probeerde het optimistisch te laten klinken maar het gepiep van haar stem liet haar masker vallen. ‘Zeg het maar, hij heeft het weer gedaan.’ Amhira’s ogen sloten zich, haar hoofd liet ze rusten op haar handen. ‘Ik weet niet waar je het over zou moeten hebben.’ Jordan zuchtte hoorbaar en met een zwiep zat hij naast haar. ‘Dan vraag ik het je nog een keer. Wat heeft hij gedaan?’ Ze snoof en ontweek zijn blik. ‘Weet je soms hebben mensen het nodig om alleen te zijn, je weet wel om hun emotie te laten gaan zonder hun problemen neer te leggen bij een ander.’ Het zachte gelach van zijn stem dwong haar om een klein glimlachje op te zetten. ‘Je bedoeld zeker dat je graag alleen wil zijn, zodat je niet wordt beoordeeld.’ ‘Ja, zo iets denk ik,’ het was maar wat stom gemompel, maar hij begreep haar wel. Zijn blik stond tot haar verbazing verslagen. ‘Je moet weten dat je niet de enige bent…’ ‘Wat? Je bedoeld-‘ ‘Ja, mijn hart is ook gebroken. Ik had een verassing voor dit meisje, maar…’ ‘Ze is niet komen opdagen?’ Hij zuchtte toen ze door zijn haren wreef. ‘Het maakt ook niet uit. Ik kan haar niet dwingen om van me te houden.’ ‘Je, hebt gelijk.’ Een giechelend geluid klonk door het bos van bladeren. ‘Dan zijn we beide dus sufferds.’ Jordan keek haar glimlachend aan. ‘Kom met me mee.’

    Reply
  11. Spannend, een kort verhaal van 400 woorden :) Ik heb een poging gewaagd.

    Reply
  12. Morgen is het keti koti, de afschaffing van de slavernij in de Nederlandse koloniën is dan precies 157 jaar geleden. Bij het zien van een tropisch strand zullen we niet snel aan dat verleden denken, maar dat maakt het helaas niet minder werkelijk. Daarom een verhaal over de dood van de slaaf Tula, die gestraft werd voor zijn opstandigheid.

    ———————————————————————————————————————————-

    Het einde van Tula

    Verdwaasd keek hij naar het schavot aan de rand van het strand. Waar de zee het land ontmoette zou zijn wereld ophouden te bestaan. Het was wonderlijk wat de mens bedacht om haar tegenstanders de mond te snoeren. Hij hoorde hun gefluister, als zacht gegrom van wrede monsters in het duister.
    Bid en werk, want de blanke god ziet alles. Wees gehoorzaam en wordt verlost door de heer.
    Hij vroeg zich af of hij het echt geloofde. Of de meesters het geloofden. Waarom zouden ze hem anders zo hard straffen. Hij staarde naar het houten kruis dat schuin uit het rulle zand omhoog rees. Gekruisigd, geradbraakt, verbrand en onthoofd. Alsof zijn dood niet erg genoeg was.
    Luister naar uw meester en god zal u vergeven. Bid tot de heer en gedraag u als de blanke. Want wat blank is zijt rein. Alleen dan zal god u zien. Hij zal uw gebeden horen en uw ziel in den hemelen laten.
    Hij liet zijn hoofd zakken, zich verslagen schikkend in zijn lot. Om hem heen de bleke gezichten van hen die hem haten. Met gesloten ogen verdrong hij het geschreeuw. Zijn schrille stem. De echo van zijn eigen angst.
    Langzaam drong het vooruitzicht van de dood in zijn botten. Als kolkende stromen in de oceaan werden gedachten uit de diepte naar boven getrokken. Een ongewone kracht golfde door zijn lijf. Hij was opgestaan en had de waarheid gezien. Hij had de paters toegesproken en over vrijheid durven dromen, hij had naar zijn lotgenoten geluisterd.
    Vol overgave klampte hij zich vast aan zijn eigen woorden.
    “Komen alle mensen niet voort uit Adam en Eva? Heb ik er kwaad aan gedaan dat ik mijn broeders uit hun boeien heb verlost? Oh Goddelijke Majesteit, oh zuiverste Geest. Nee! Het is niet uw wil dat wij zo worden mishandeld.”
    Nu wist hij dat hij het echt geloofde. En dat zelfs de meesters het geloofden. Waarom zouden ze hem anders zo hard straffen. Gekruisigd, geradbraakt, verbrand en onthoofd. Omdat zijn dood niet erg genoeg was.

    Reply

Leave a Reply to Marleen Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *