Schrijfwedstrijd september 2022

Schrijfwedstrijd september 2022

Update:

De winnaar is Claudia Stinne met Shakespeariaanse liefde. Claudia wint een kaartje voor mijn online schrijfworkshop Scherper schrijven op 27 oktober.

De rest van de top 5 bestaat, in willekeurige volgorde, uit Rowan Rietveld, Carla Zuijderwijk, Emily van Loon en Saskia Kokkeel. Iedereen in de top 5 heeft een coachsessie gewonnen!

Binnenkort kun je op de blog het winnende verhaal en mijn feedback erop lezen. Daar leer je zelf ook van! Wil je een berichtje ontvangen wanneer het winnende verhaal of de volgende wedstrijd online staan? Meld je dan aan voor mijn gratis schrijftips en -oefeningen.

 

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd september 2022:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel) in het Nederlands. Gedichten kunnen helaas niet meedoen.
  3. E-mail je verhaal als Word-bestand uiterlijk zondag 16 oktober 2022, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com. Heb je geen Word? Plak je verhaal dan in de e-mail. Andere bestandstypen zijn niet toegestaan.
  4. Bonus: als je trots bent op wat je hebt geschreven, deel het dan in de reacties hieronder! Dit is niet verplicht, maar wel heel leuk :)

 

Dit kun je winnen:

 

De schrijver van het beste verhaal wint deelname aan mijn online schrijfworkshop Scherper schrijven op donderdag 27 oktober (t.w.v. € 25,-). Als je er niet live bij kunt zijn, ontvang je de opname.

De schrijvers van de vijf beste verhalen winnen elk een coachsessie (t.w.v. € 51,-), waarin we je verhaal bespreken. (Je kunt meerdere verhalen insturen, maar je krijgt max. één sessie.)

Het verhaal van de winnaar en mijn reactie erop worden, na de coachsessie, gepubliceerd op mijn blog.

Deelnemers ontvangen de uitslag op 18 oktober. De uitslag wordt ook bekendgemaakt op deze pagina, mijn sociale media en in mijn e-mailnieuwsbrief.

 

Overige voorwaarden:

 

De prijs is niet in te wisselen voor geld. Door je verhaal in te zenden, geef je mij toestemming om je naam en verhaal te delen op mijn site, social media en in mijn nieuwsbrief als je bij de winnnaars hoort. Je verhaal wordt verder niet door mij gedeeld en alle rechten blijven bij jou. Je mag je verhaal en de bijbehorende foto delen op je eigen blog en social media. Hoewel ik mijn best doe om iedereen een ontvangstbevestiging te sturen, ben je er zelf verantwoordelijk voor om je verhaal in te zenden volgens de voorwaarden. Bij vragen, mail me op info@kellymeulenberg.com.

 

Klaar? Schrijven maar!

 

Deadline: zondag 16 oktober

Hulp nodig? Lees het artikel: Hoe schrijf je een verhaal bij een foto?

Veel schrijfplezier

Wat voor verhaal verzin je bij deze foto? Een vrouw ligt een boek te lezen, op het gras aan het water. Doe mee aan de schrijfwedstrijd september 2022!

4 Comments

  1. Shakespeariaanse liefde – inzending voor de Schrijfwedstrijd van september

    Af en toe roerde ze met haar hand door het kalm stromende water. Als ze zich uitrekte kon ze hem net tot aan de pols onderdompelen. Dat verkoelde lekker. Zelfs op haar plekje in de schaduw was het warm. Toch trok ze haar hand elke paar minuten terug om met de topjes van haar vinger een pagina om te slaan. Natuurlijk veegde ze eerst haar vingers droog aan het gras of het kleed. Ze was geen barbaar. Boeken moest je koesteren en met respect behandelen. Zeker de oudjes die zij las. Geknakte ruggen en ezelsoren lieten de rillingen over haar rug glijden. Ze rolde om, tot ze met haar rug op het picknickkleed lag en hield het boek tussen haar en de zon. Na dit hoofdstuk zou ze het water ingaan. Echt. Nog één hoofdstuk. Tegen die tijd was Mireille er vast. Ze kon niet wachten om samen het water in te duiken. In haar dromen kuste ze Mireille overal waar ze maar bij kon. In haar dromen gingen haar handen onder de waterlijn op ontdekkingstocht.
    Met een schuine blik liet ze haar ogen over haar horloge glijden. Ze kneep ze één tel dicht en fixeerde weer op de pagina vol letters. Het verhaal over een liefde die net zo onbereikbaar was als die van haar klonk té bekend. Misschien omdat ze ‘Romeo en Julia’ voor de vierde keer las?
    “Hai Soof!” riep Mireille van een afstand terwijl ze van de parkeerplaats naar haar toe beende. Achter haar sleepte ze een onbekende jongeman met zich mee. “Sorry dat ik zo laat ben, maar je moet Steve leren kennen!”

    Reply
  2. Het dagboek
    Cecile huiverde. Vanwege haar lichte huid had ze een plekje in de schaduw gekozen, maar daar had ze nu spijt van. Ze kon wel wat warmte gebruiken. Zoekend keek ze om zich heen. Ze zou een heel eind moeten lopen voor ze een plekje met meer zon zou hebben. Niet verstandig. Niet alleen omdat ze binnen een kwartier zo rood als een kreeft zou zijn, maar vooral ook omdat het daar veel drukker was. Ze had geen behoefte aan gezelschap. Ze boog zich weer over het dagboek. Ze had nooit geweten dat Nick een dagboek bijhield. Hij had haar ooit verteld dat zijn therapeut het hem aangeraden had, maar hij had gezegd dat het iets voor meisjes was. Mannen schrijven niet in dagboeken, daar was hij heel stellig over geweest.
    ’20 september 2021’ Dit was vandaag precies een jaar geleden. Cecile veegde een traan van haar wang. Nog twee weken. Ze slikte moeizaam en dwong zichzelf verder te lezen.
    De toon van de beschrijvingen veranderde langzaam. Van twijfel en wanhoop naar vastberadenheid. Oh Nick… Ze schoof het dagboek een stukje van zich af om te voorkomen dat haar tranen vlekken op het dunne papier zouden maken.
    Ze sloeg de bladzijde om. Haar adem stokte. Geen datum bovenaan, maar haar naam.
    ‘Lieve Cecile… Het spijt me. Ik zou willen dat het anders was. Ik kan niet meer. Ik vecht al zo lang tegen dit afschuwelijke gevoel. Ik wil niet meer. Als jij er niet was geweest, had ik het al veel eerder gedaan. Vergeef me liefste. Ik hou van je.’

    Reply
    • Inzending schrijfwedstrijd oktober 2022.

      “Alleen van mij”

      Wat een ontspannen zondagochtend beloofde te worden, liep uit op een ware nachtmerrie.
      Merel pakte de koelbox uit de bijkeuken en vulde deze met de uitgestalde lekkernijen op haar keukentafel.
      Ze hoefde dit weekend niet te werken, ze had zeeën van tijd en die ging ze benutten ook.
      Ze wierp een laatste keurende blik in de koeltas. Koelelement, stokbroodje, brie, cherrytomaatjes, gevulde koek, klein flesje witte wijn. ‘Perfect!’
      Merel trok de rits dicht, rolde vrolijk gekleurd plaid op en stopte deze onder haar arm. Op het tafeltje in de hal lag haar nieuwe thriller, deze moest ze niet vergeten.
      Het was warm in haar auto, Merel draaide haar raam een stuk open.
      De oude rode Eend, erfstuk van haar overleden opa, was haar dierbaar. Dat er geen airco inzat en rammeide aan alle kanten nam ze voor lief.
      Bij het Kralingsebos aangekomen, zocht Merel een parkeerplekje in de schaduw. Na haar plaid te hebben neergelegd op een rustig plekje aan de plas nestelde Merel zich gelukzalig op haar buik, pakte haar thriller en begon ze te lezen. Ze ging zo op in het spannende verhaal, dat ze totaal niet bewust was van haar omgeving.
      Merel schrok wakker, de zon en de wijn hadden haar soezerig gemaakt waardoor ze tijdens het lezen in slaap was gevallen.
      Er viel een schaduw over haar heen, het gestalte van een voorovergebogen man.
      Ergens kwam hij haar bekend voor, haar gedachten nog versuft door de slaap, legde niet meteen de link. Zijn ogen waren onzichtbaar achter de donkere glazen van zijn zonnebril. In zijn hand hield hij een witte zakdoek. De hand met de zakdoek bewoog zich richting haar gezicht. ‘Nee’ niet…stamelde Merel.
      Daarna werd alles donker.
      De man liet Merel nog even liggen, ze lag op haar rug op het plaid. Als een prachtige schone slaapster.
      Even nam hij de tijd om haar te bewonderen.
      Daarna herpakte hij zichzelf.
      Snel raapten hij Merels spullen bij elkaar en keek om zich heen.
      ‘Stom’ dacht hij. Om zo’n stil plekje uit te zoeken, inplaats van een plekje bij het aangelegde strandje aan de plas.
      Daar speelde tenminste kinderen, waren mensen aan het zonnen.Hij had daar niet zo makkelijk zijn slag kunnen slaan!
      ‘Merel, Mereltje’ mompelde hij zachtjes voor zich uit. Had me niet in de steek gelaten. Je bent van mij, alleen van mij!
      Hij tilde Merel van de grond en manoeuvreerde in zijn andere hand met de koelbox en het plaid. Het boek liet hij liggen.
      Voorzichtig legde hij Merel in de kofferbak van haar rode Eend. Met het plaid dekte hij haar toe.
      Hij sloot de kofferbak, wrong zijn grote lichaam achter het stuur en starten de motor.
      Niemand zou haar vinden.
      Merel was van hem en van niemand anders.
      Hij reed richting de Maasboulevard dit leek hem de meest geschikte plek.
      Daar zouden ze samen zijn. Net als op hun eerste date, twee jaar geleden. Ze hadden tot laat in de nacht gedanst bij “Munch”.
      Merel was zo mooi geweest, zo vrij.
      Ze hadden elkaar het daarop volgende half jaar bijna dagelijks gezien. Hij was stapelgek op haar. Maar Merel had het uitgemaakt.
      Ze noemde hem: jaloers, bezitterig, een narcist. Geen enkel telefoontje of whatsapp bericht had ze meer beantwoord. Zijn bloemen belanden in haar kliko en toen, ja toen kreeg ze een nieuwe vriend.
      Woedend sloeg hij op het stuur.
      Maar “niemand” zou haar krijgen.
      De Maasboulevard doelde voor hem op. Zonder te aarzelen gaf hij gas. De eend rammelde en sputterde toen het gaspedaal tot aan de grond werd ingetrapt.
      Een harde klap, water, kolkend water. Het kwam door de kieren de auto in, zocht haar weg.
      Hij sloot zijn ogen, een glimlach gelukzalig om zijn lippen.
      Zijn Merel, samen tot het einde!

      Reply
  3. De overkant
    Schaduwvlekken dansen over de pagina’s terwijl Celine met verrukking haar feelgood roman leest. Ze ligt op haar buik op een hobbelige ondergrond afgedekt met een rood geruit kleed. Het is één van de laatste nazomerdagen van het jaar en Celine geniet van haar vrije dag. Normaal gaat ze dan naar het park vlak naast de bibliotheek waar ze werkt, maar vandaag koos ze ervoor op de fiets naar de rivier te gaan.
    Ze kijkt dromerig op naar de libellen die langs de oever scheren als ze een schreeuw hoort. Het is een rauw geluid van een man die woedend is, en lijkt van de overkant de komen. Ze knijpt haar ogen fijn en ziet twee figuren tussen het riet bewegen. Het onbehagelijke gevoel bekruipt haar dat er iets gebeurd dat het daglicht niet kan verdragen.
    ‘Ben je gek geworden?’ roept dezelfde mannenstem.
    ‘Ben jíj niet helemaal lekker geworden?’ antwoord een vrouwenstem schril. Ineens bukt de vrouw en is ze voor Celine uit het zicht verdwenen.
    ‘Hé, wat doe je nou?’ schreeuwt de man, gevolgd door een luide plons. ‘Idioot!’ Al maaiend met zijn armen stapt hij het water in tot aan zijn middel en probeert iets uit het water te vissen. De vrouw is inmiddels weggelopen en na enkele vruchteloze pogingen, stormt de man tierend achter haar aan.
    Een wit pakketje wordt door de rivier meegesleurd richting de houten brug. Celine twijfelt: zal ze proberen het pakketje te onderscheppen? Ze kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en racet het fietspad af. Ze vangt een witte glimp op tussen een paar stenen in het kolkende water, gooit haar fiets in het hoge gras en trekt het pakketje al druipend op de kant. Voorzichtig opent ze de plastic verpakking en tot haar grote verbazing zit er een prachtig oud boek in met een bladgouden kaft. Het is het waardevolste boek uit haar bibliotheek, dat vandaag blijkbaar is gestolen.
    Celine gaat weer op haar kleed liggen. Ditmaal om eindelijk eens te bladeren in dat bijzondere boek waar ze normaal alleen maar naar mag kijken vanachter glas wanneer het in de vitrine ligt. Haar leidinggevende vertrouwt haar nog steeds niet helemaal, ook al werkt ze er al vier jaar. Onterecht. Alleen éven kijken en dan brengt ze het meteen terug. De bladzijden kraken onder haar vingers wanneer ze deze met enthousiasme omslaat, terwijl ze de heerlijke muffe boekengeur opsnuift. De perfecte guilty pleasure.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *