Schrijfwedstrijd maart 2019

Schrijfwedstrijd maart 2019

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel).
  3. E-mail je verhaal uiterlijk zondag 10 maart 2019, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com.
  4. Wil je meer kans maken om te winnen? Deel je verhaal dan ook in de reacties hieronder!

 

Dit kun je winnen:

Een kaartje voor de Schrijfmiddag op zondag 31 maart in Utrecht (t.w.v. € 20,-).

Onder alle inzendingen en reacties verloot ik een kaartje. De prijs is niet in te wisselen voor geld. Mocht je al een kaartje voor de Schrijfmiddag hebben gekocht, krijg je het geld daarvoor terug óf kun je gratis iemand meenemen.

Deadline: 10 maart

Klik op de foto om hem te vergroten:

02 schrijfwedstrijd maart 2019 - schrijfcoach kelly meulenberg - foto via kelly-sikkema-203594-unsplash

Foto door Kelly Sikkema

Meer inspiratie nodig? Je kunt aan de volgende vragen denken (maar dat is niet verplicht):

  • Wat gebeurt hier?
  • Van wie is de ketting?
  • Draagt het kind altijd sieraden of is dit een verkleedpartijtje?

Veel schrijfplezier!

2 Comments

  1. Mama

    Vandaag is het feest. Ik ben 6 jaar geworden. Denkt Josientje blij.
    De auto van opa en oma komt luid rammelend aangereden. Het fris blonde meisje rent blootsvoets de tuin in. Lichtgroene lentegrasjes kriebelen haar teentjes. ‘Opa! Oma!’ Als een lammetje danst Josientje rond een groepje madeliefjes. ‘Oma, heb je mijn jurkje meegenomen?’ Heimelijk dept oma een traan met haar kanten zakdoek. Ze glimlacht vertederd naar Josientje. ‘Daar is mijn grote meid.’ Josientje springt in haar armen en knuffelt oma blij. ‘Mijn jurkje?’ vraagt ze met een tinkelend stemmetje. Oma knikt. Ze propt het spartelende meisje in opa’s armen. Samen lopen ze het grote huis binnen. ‘Opa we gaan toch ook taart eten?’ Opa knikt stilletjes. ‘Papa zegt dat balonnen later moeten. Dat geeft niet hoor opa.’ Voorzichtig zet opa zijn kleinkind neer. ‘Er zijn zoveel bloemen, het hele huis staat vol. Iedereen is er.’ ‘Ga je jurkje maar aantrekken meisje,’ onderbreekt oma het ratelende kindje. Blij grijpt Josientje het pakketje uit oma’s handen en rent de brede trap op. ‘Dan ga ik je vader opzoeken.’
    In de grote kamer zit de rest van de familie afwezig voor zich uit te kijken. De stemming is gedrukt. Een man in een zwart pak staart gebroken naar het vrolijke vloerkleed. Oma kust hem zachtjes op zijn voorhoofd. ‘Zal ik het haar dan maar vertellen?’ Met een hartbrekende uithaal propt de man zijn gezicht in een felrode boerenzakdoek. Familieleden volgen zijn voorbeeld, sommigen stilletjes, anderen luid snikkend.
    Opgetogen brabbelend springt Josientje de trap af. Ze draagt een paarlen ketting. ‘Kijk papa, ik mocht mama’s ketting om vandaag.’ De menigte kijkt geschokt. Josientje vertelt onverstoorbaar door. ‘Mama heeft geholpen met uitzoeken.’
    Oma pakt Josientje’s handje zachtjes vast. ‘Josientje, ik moet je wat vertellen.’
    Helder klinkt het: ‘Ik weet het oma. Mama was vannacht in mijn droom. Ze is een engel geworden, maar als ik wil kan ik haar toch zien. Gaan we nu samen taart eten?’

    – Daan Bos

    Reply
  2. SLISSEN

    “Vasthouden! Hoger die armen, wáág het niet…”
    De roze parelketting die zo-even nog haar smalle nekje sierde, bungelt nu een aantal centimeters hoger. Tien mollige vingertjes omklemmen de glimmende parels en haar korte armpjes verstrakken zich opdat de ketting niet opnieuw naar beneden zakt.
    “Mammie, mag ik nu…” klinkt haar heldere stemmetje op smekende toon.
    “Nee!” weerklinkt het snerpende antwoord achter haar. “Of heb je soms liever een pak billenkoek?”
    Het meisje begint wanhopig te snikken.
    “Nee, mammie, ik zal het nooit meer doen! Heus niet.”
    Er volgt een geërgerde zucht. En de doffe klap waarmee een boek driftig wordt dichtgeslagen.
    “Je slist weer… houd daar nu ook eindelijk eens mee op, wil je!”
    “Goed, mammie. Ik zal nooit meer sli… nee, zeu…of nee, spe.. jouw ketting ste… oh, mammie, ik probeer het écht!”
    Ditmaal volgt de klap met het boek.
    “Ja, ja, dat beloof je steeds, maar ik weet hoe stiekem jij bent, hoe achterbaks. Niet te vertrouwen, ben je. Had ik jou maar nooit ge …”

    In de verte wordt de voordeur met een harde klap dichtgesmeten. Zware voetstappen komen snel naderbij. Het is alsof alle lucht uit de kamer wordt gezogen.
    De ketting valt op de grond. Tientallen parels ketsen op het parket en komen even kort omhoog. Als kleine stuiterballetjes rollen ze nu verschillende kanten op. Onder de servieskast verdwijnen ze, onder de bank, in alle hoeken en gaten, spleten en kieren.
    Ze kan wel gillen. Ze moet weer helemaal opnieuw beginnen.

    “Schatje? Waar ben je?” roept een mannenstem.

    De deur zwenkt open.

    Ze zit middenin de kamer op de grond en kijkt beschaamd op. Zijn blik is niet op haar gericht, ziet ze, maar op de parels die om haar heen op de houten vloer liggen.
    “Alweer?” vraagt hij. Nog steeds kijkt hij haar niet aan.
    Ze knikt aarzelend.
    Dan zakt hij langzaam door zijn knieën. Zijn gezicht is nu vlakbij het hare.
    Ze ziet hoe er een bezorgde blik in zijn ogen verschijnt.
    Het snoer zit om haar hals gewikkeld. Veel te strak, maar lang niet strak genoeg. Tranen verschijnen in haar ogen als hij haar vingers één voor één losmaakt. Daarna verlost hij haar van het snoer en streelt de littekens op haar huid.
    Ze voelt hoe haar pijn langzaam wegebt.
    “Het spijt me zo… “ fluistert ze met slissende stem. “Ik zal het proberen… echt, ik beloof het je …”

    Aisha Moon

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *