Schrijfwedstrijd maart 2019

Schrijfwedstrijd maart 2019

Update: de wedstrijd is gewonnen door Daan Bos. Gefeliciteerd!

Wil je een mailtje ontvangen wanneer er een nieuwe schrijfwedstrijd is? Meld je dan aan voor de schrijftips.

 

Zo doe je mee aan de schrijfwedstrijd:

  1. Laat je inspireren door deze foto!
  2. Schrijf een kort verhaal van max. 400 woorden (incl. titel).
  3. E-mail je verhaal uiterlijk zondag 10 maart 2019, 23.59 uur Nederlandse tijd naar info@kellymeulenberg.com.
  4. Wil je meer kans maken om te winnen? Deel je verhaal dan ook in de reacties hieronder!

 

Dit kun je winnen:

Een kaartje voor de Schrijfmiddag op zondag 31 maart in Utrecht (t.w.v. € 20,-).

Onder alle inzendingen en reacties verloot ik een kaartje. De prijs is niet in te wisselen voor geld. Mocht je al een kaartje voor de Schrijfmiddag hebben gekocht, krijg je het geld daarvoor terug óf kun je gratis iemand meenemen.

Deadline: 10 maart

Klik op de foto om hem te vergroten:

02 schrijfwedstrijd maart 2019 - schrijfcoach kelly meulenberg - foto via kelly-sikkema-203594-unsplash

Foto door Kelly Sikkema

Meer inspiratie nodig? Je kunt aan de volgende vragen denken (maar dat is niet verplicht):

  • Wat gebeurt hier?
  • Van wie is de ketting?
  • Draagt het kind altijd sieraden of is dit een verkleedpartijtje?

Veel schrijfplezier!

11 Comments

  1. Mama

    Vandaag is het feest. Ik ben 6 jaar geworden. Denkt Josientje blij.
    De auto van opa en oma komt luid rammelend aangereden. Het fris blonde meisje rent blootsvoets de tuin in. Lichtgroene lentegrasjes kriebelen haar teentjes. ‘Opa! Oma!’ Als een lammetje danst Josientje rond een groepje madeliefjes. ‘Oma, heb je mijn jurkje meegenomen?’ Heimelijk dept oma een traan met haar kanten zakdoek. Ze glimlacht vertederd naar Josientje. ‘Daar is mijn grote meid.’ Josientje springt in haar armen en knuffelt oma blij. ‘Mijn jurkje?’ vraagt ze met een tinkelend stemmetje. Oma knikt. Ze propt het spartelende meisje in opa’s armen. Samen lopen ze het grote huis binnen. ‘Opa we gaan toch ook taart eten?’ Opa knikt stilletjes. ‘Papa zegt dat balonnen later moeten. Dat geeft niet hoor opa.’ Voorzichtig zet opa zijn kleinkind neer. ‘Er zijn zoveel bloemen, het hele huis staat vol. Iedereen is er.’ ‘Ga je jurkje maar aantrekken meisje,’ onderbreekt oma het ratelende kindje. Blij grijpt Josientje het pakketje uit oma’s handen en rent de brede trap op. ‘Dan ga ik je vader opzoeken.’
    In de grote kamer zit de rest van de familie afwezig voor zich uit te kijken. De stemming is gedrukt. Een man in een zwart pak staart gebroken naar het vrolijke vloerkleed. Oma kust hem zachtjes op zijn voorhoofd. ‘Zal ik het haar dan maar vertellen?’ Met een hartbrekende uithaal propt de man zijn gezicht in een felrode boerenzakdoek. Familieleden volgen zijn voorbeeld, sommigen stilletjes, anderen luid snikkend.
    Opgetogen brabbelend springt Josientje de trap af. Ze draagt een paarlen ketting. ‘Kijk papa, ik mocht mama’s ketting om vandaag.’ De menigte kijkt geschokt. Josientje vertelt onverstoorbaar door. ‘Mama heeft geholpen met uitzoeken.’
    Oma pakt Josientje’s handje zachtjes vast. ‘Josientje, ik moet je wat vertellen.’
    Helder klinkt het: ‘Ik weet het oma. Mama was vannacht in mijn droom. Ze is een engel geworden, maar als ik wil kan ik haar toch zien. Gaan we nu samen taart eten?’

    – Daan Bos

    Reply
  2. SLISSEN

    “Vasthouden! Hoger die armen, wáág het niet…”
    De roze parelketting die zo-even nog haar smalle nekje sierde, bungelt nu een aantal centimeters hoger. Tien mollige vingertjes omklemmen de glimmende parels en haar korte armpjes verstrakken zich opdat de ketting niet opnieuw naar beneden zakt.
    “Mammie, mag ik nu…” klinkt haar heldere stemmetje op smekende toon.
    “Nee!” weerklinkt het snerpende antwoord achter haar. “Of heb je soms liever een pak billenkoek?”
    Het meisje begint wanhopig te snikken.
    “Nee, mammie, ik zal het nooit meer doen! Heus niet.”
    Er volgt een geërgerde zucht. En de doffe klap waarmee een boek driftig wordt dichtgeslagen.
    “Je slist weer… houd daar nu ook eindelijk eens mee op, wil je!”
    “Goed, mammie. Ik zal nooit meer sli… nee, zeu…of nee, spe.. jouw ketting ste… oh, mammie, ik probeer het écht!”
    Ditmaal volgt de klap met het boek.
    “Ja, ja, dat beloof je steeds, maar ik weet hoe stiekem jij bent, hoe achterbaks. Niet te vertrouwen, ben je. Had ik jou maar nooit ge …”

    In de verte wordt de voordeur met een harde klap dichtgesmeten. Zware voetstappen komen snel naderbij. Het is alsof alle lucht uit de kamer wordt gezogen.
    De ketting valt op de grond. Tientallen parels ketsen op het parket en komen even kort omhoog. Als kleine stuiterballetjes rollen ze nu verschillende kanten op. Onder de servieskast verdwijnen ze, onder de bank, in alle hoeken en gaten, spleten en kieren.
    Ze kan wel gillen. Ze moet weer helemaal opnieuw beginnen.

    “Schatje? Waar ben je?” roept een mannenstem.

    De deur zwenkt open.

    Ze zit middenin de kamer op de grond en kijkt beschaamd op. Zijn blik is niet op haar gericht, ziet ze, maar op de parels die om haar heen op de houten vloer liggen.
    “Alweer?” vraagt hij. Nog steeds kijkt hij haar niet aan.
    Ze knikt aarzelend.
    Dan zakt hij langzaam door zijn knieën. Zijn gezicht is nu vlakbij het hare.
    Ze ziet hoe er een bezorgde blik in zijn ogen verschijnt.
    Het snoer zit om haar hals gewikkeld. Veel te strak, maar lang niet strak genoeg. Tranen verschijnen in haar ogen als hij haar vingers één voor één losmaakt. Daarna verlost hij haar van het snoer en streelt de littekens op haar huid.
    Ze voelt hoe haar pijn langzaam wegebt.
    “Het spijt me zo… “ fluistert ze met slissende stem. “Ik zal het proberen… echt, ik beloof het je …”

    Aisha Moon

    Reply
    • Hi Aisha, ik heb je verhaal (nog) niet via de mail ontvangen. Dat is wel nodig als je een kaartje voor de schrijfmiddag wilt winnen! Kun je het nog even mailen naar info@kellymeulenberg.com? Dankjewel!

      Reply
      • Hoi Kelly, als het goed is, heb je het nu wel ontvangen. Groetjes!

  3. Troost

    “Een, twee, vier”. Frank loopt zachtjes de trap op naar boven en ziet door de half openstaande slaapkamerdeur
    zijn dochtertje van drie, Emma, staan. Hij had al eerder opgemerkt dat zijn dochtertje steeds rond dezelfde tijd naar boven ging.
    En nu werd hij toch nieuwsgierig naar wat de kleine Emma aan het doen was. Voorzichtig kijkt hij om het hoekje van de deur.
    Emma staat met uitgestrekte armen en haar handjes houden de parelketting van haar overleden moeder vast. Deze hangt
    naar beneden en zij kijkt er gefascineerd naar.
    “Zes, acht”, hoort hij haar tellen. Hij blijft stil achter de deur staan luisteren. Zijn gedachtes gaan terug naar de tijd dat zijn vrouw
    Emma leerde tellen. Het voorlezen was aan hem uitbesteed want hij was zo goed in het doen van stemmetjes.
    Er liep een traan over zijn wang. Het was nog niet lang geleden dat zijn dochter samen met haar moeder in het hoekje van de bank zat.
    Slechts drie maanden geleden. Het ziekbed was kort en heftig geweest. De parelketting had zijn vrouw achtergelaten op haar nachtkastje.
    Zij had tegen Emma gezegd dat zij de ketting mocht pakken op de momenten dat zij haar moeder erg miste. Zij mocht het dragen of gewoon
    vasthouden. Emma had blijkbaar besloten om te doen wat zij altijd met haar moeder had gedaan, tellen.
    “Negen, tien”. Frank bewoog iets naar voren waardoor de vloer kraakte. Emma keek meteen om en lachte.
    “Hallo papa, ik ben aan het tellen!”
    “Dat zie ik schat, wil je misschien dat ik met je mee tel?”, opperde Frank voorzichtig.
    “Nee hoor papa. Ik doe het al samen met mama!”. Het klonk resoluut.
    Frank wist even niet hoe hij daarop moest reageren.
    “Ik tel met mama. Ik hoor haar stem en mama is bij mij”.
    Frank kreeg een brok in zijn keel. Een kind is zo puur. Ook hij voelde de nabijheid van zijn vrouw nog steeds. Het werd alleen minder.
    De herinneringen, ja, die zijn er nog. Maar de wetenschap dat het leven definitief veranderd was, stortte hem elke dag in de realiteit.
    Emma kon met haar kinderlijke fantasie nog alle kanten op, totdat zij uiteindelijk zal vergeten. Maar zover was het nog niet.
    “Als je klaar bent met tellen zal ik je dan een verhaaltje vertellen?”, vroeg hij.
    “Ja papa, straks. Ik ben nog niet klaar. Mama geeft je een kusje”.
    “Goed, straks. Geef je mama een kusje terug van mij en wil je haar zeggen dat ik haar erg mis?”. Frank hield zich nog net goed.
    Voor Emma. Maar wie troostte nu wie dacht hij, terwijl hij met tranen op zijn wangen naar beneden de trap afliep.

    Ingrid Mijnes

    Reply
  4. Van mij

    De ketting was van haar. De parels glansden zo mooi, als water onder maanlicht.
    ‘Mag ik hem om?’ had ze gevraagd.
    Natuurlijk. Jij mag alles van me dragen. Mijn kleine meisje.
    Je was net een prinses met dat snoer om je hals. Het hing bijna tot aan de grond. Dat maakte het leuker. Dan kon je hem twee keer om je nek wikkelen. Of drie. De vierde keer probeerde je ook, maar het bleef steken als een soort diadeem op je hoofd. Ook dat vond je prachtig. Je schaterende lach kaatste door de kamer heen en boorde zich diep mijn hart in. Elke keer dat ik het hoorde, ging ik iets meer van je houden. Alsof dat nog kon. Zodra je werd geboren, was jij het enige dat er toe deed. Het ging niet meer om mijn toekomst, niet om mijn dromen. Hoeveel ik ook hield van mijn eigen moeder, die liefde haalde het niet bij mijn liefde voor jou.

    ‘Zit je nou alweer naar die foto te kijken?’
    Ik draai me om naar de stem achter me. Ik pink een traan weg. ‘Sorry. Het is zo lang geleden, maar ik zie het nog zo goed voor me. Ik en dit kleine meisje, met zijn tweetjes. Ik mis die tijd.’
    Je gaat naast me zitten en legt je hoofd op mijn schouder. ‘Ik ook. Het was zo onbezorgd. School, spelen. Alles is nu anders.’ Ik hoor aan de verdikking in je stem dat het je raakt.
    Een tweede traan welt bij me op. ‘Kijk eens naar dat shirtje. Ik kwam het laatst tegen, in een doos op zolder. Zo schattig. Zo onschuldig.’
    ‘Ik ben nog steeds onschuldig.’
    Ik lach, geef een kus op je hoofd. Je geur is nog hetzelfde, hoewel iets minder Zwitsal. We staren beide naar de foto.
    ‘Alles is nu anders,’ herhaal je. ‘Maar we zijn nog steeds samen. Daar komt niets tussen, mam. Kijk, ik heb bonbons meegenomen. Denk je dat hij dat lekker vindt?’
    Meer tranen biggelen over mijn wangen, glanzend in het licht zoals de parels die je vroeger zo graag droeg. ‘Ik weet het niet, lief. Ik heb hem nooit ontmoet.’
    ‘Ik hoop het niet. Meer voor ons.’ Lachend geef je me een bonbon en propt er zelf één in je mond. ‘Gek dat ik straks een vader heb.’
    Ik glimlach. Je bent mijn dochter. Dat zal je altijd blijven.

    Reply
  5. Oma’s ketting

    Het kistje ploft met een klap dicht. Sofie schrikt van het geluid en kijkt om zich heen. Ze ziet niet haar moeder Lara in de deuropening staat. Het kleine meisje schrikt als Lara haar roept: “Sofie! Wat doe je? Dat mag je niet!” “Mama, van wie is deze ketting?” vraagt Sofie. “Meisjes van drie hoeven niet alles te weten. Doe maar gauw terug. Kom naar beneden voor het eten!” antwoordt Lara kortaf. Als ze haar moeder de trap hoort aflopen, stopt ze de ketting in de zak van haar vestje. De muffige lucht in de slaapkamer wordt verdrongen door de geur van afbakbroodjes.

    Na het eten vraagt ze of Bram haar geheimpje wil horen. Bij het gordijn in de voorkamer fluistert ze in zijn oor: “Ik heb de ketting van oma.” En ze laat hem zien. Bram kijkt verveeld en zegt: “Wat moet je met die ketting? Oma hoeft hem toch niet meer”. Sofie kijkt hem strak aan: “Oma wil hem misschien wel meenemen. Hij is zo mooi”.

    Lara komt de voorkamer in. De houten vloer kraakt. “Sofie, ik had je gezegd dat je de ketting terug in het kistje moest doen. Geef hier!” zegt Lara.

    Sofie duikt net op tijd weg, voordat Lara de ketting kan afpakken. Ze rent de trap op, naar boven. Haar moeder komt haar niet achterna, omdat ome Rinus vraagt waar de jenever staat.

    Lara besluit alsnog haar dochter achterna te gaan. Het gaat om haar erfstuk. Oma’s ketting, die ze altijd droeg op zondagen. Straks wil haar zus of een ander wicht de parelketting hebben. Geen denken aan, denkt ze hardop.

    “Sofie, moet ik echt boos worden?” bijt ze haar kind toe. Sofie zit onverschrokken haar pop aan te kleden. Ze doet de ketting om de hals van de pop. “Pop is mooi, mama”, zegt ze terwijl ze vol verwachting naar haar moeder kijkt. Lara kijkt nors. “Ja, Sofie, maar je moet eens luisteren. Je mag geen spullen afpakken.”

    Ze pakt de pop op en wil de ketting afdoen. Sofie staat boos op en geeft een ruk aan de pop. “Pop is van mij! Pop is mooi met ketting!” De trap kraakt. Het is tante Tanja, die de prachtig fonkelende ketting ziet. In een reflex grijpt ze de ketting. De schakels breken en de parels vallen op de grond. Lara verliest haar evenwicht en valt op haar achterhoofd op de grond.

    Reply
  6. Tante Sophie

    Ze hield de parelketting in haar handen terwijl het openstaande raam een vleugje lente binnen liet. De geur van de meidoorn drong de kamer binnen en maakte de beleving van het aanraken van de parels nog intenser. Ze voelden glad aan en de kleur was zo zacht als van de bloemetjes van de meidoorn. Het was dezelfde ketting als die de vrouw droeg op het schilderij dat tegenover haar aan de muur hing met in haar haar een diadeem. Het meisje wilde het schilderij wat dichterbij bekijken en liep schoorvoetend over de houten vloer. De parelketting nog steeds voor haar uithoudend. Plotseling struikelde ze en brak de ragfijne ketting die de parels met elkaar verbonden hielden. Ze stuiterden als knikkers alle kanten op. Wat moest ze doen? Hoe kon ze dit aan haar moeder uitleggen? Ze had de ketting gevonden in het kistje naast het schilderij. Haar moeder had het meisje erop gewezen dat het alleen maar toegestaan was naar het schilderij te kijken en verder in de ruimte niets aan te raken. Ook het kistje niet. Maar ze had haar nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen.
    De vrouw op het schilderij was de zus van haar moeder. Ze was 20 jaar geleden verdwenen maar werd nooit teruggevonden. Alleen deze parelketting die ze droeg op de dag van haar verdwijning. Het was dus van groot belang de parels snel bij elkaar te rapen maar ze stuiterden steeds verder en verder de ruimte in met het ‘verboden toegangbord’. Ze keek nog achterom maar de familie was erg druk met het bespreken van de laatste familienieuwtjes. Ze leken het meisje vergeten te zijn.
    Ze moest snel handelen en begon gehaast de parels bij elkaar te rapen. Door haar plotselinge bewegingen verloor ze haar haarspeld die ook van dezelfde parels gemaakt was. Kletterend viel hij op de grond. Ze merkte het niet eens. Opeens begon de muur te verschuiven. Het geluid van beton op beton. Een nieuwe ruimte ontstond en met de parels nog in haar knuistjes stapte ze de naar schimmelvocht geurende ruimte binnen. Een skelet met de welbekende diadeem keek haar aan. Het meisje hoorde de stem van haar moeder achter haar vragen waar ze was. Waarop het meisje enthousiast antwoordde: ,,Ik ben bij tante Sophie!”

    Reply
  7. O wat jammer sat ik jouw website nu pas zie! Ik had anders graag meegedaan.
    Succes aan de andere deelnemers.

    Reply
    • Geen probleem, in april begint er een nieuwe wedstrijd! Hopelijk kun je dan meedoen :)

      Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *