Schrijfwedstrijd maart

Schrijfwedstrijd maart

Mini-schrijfwedstrijd maart

Laat je inspireren door deze foto en schrijf een (fragment of beginnetje van een) kort verhaal.

Deel jouw tekst uiterlijk 31 maart 2016 om 23.59 uur in de reacties om kans te maken op uitgebreide feedback op je tekst!

UPDATE: Gefeliciteerd, Coby en Daisy! Jullie winnen elk redactie van 500 woorden naar keuze!

schrijfwedstrijd maart man by scott web via unsplash

Klik op de foto om te vergroten (foto via Unsplash)

Je kunt een van deze vragen als startpunt nemen, maar dat is niet verplicht:

  • Wie is deze man?
  • Wat voor band heeft hij met de hond?
  • Wat doen ze? Zijn ze op iets of iemand aan het wachten?
  • Vertel je dit vanuit het perspectief van de man, de hond of iemand anders?

Uit alle inzendingen kies ik twee winnaars, die een redactieronde van max. 500 woorden ontvangen. De ene prijs is voor de beste inzending, de ander wordt willekeurig gekozen. Met de feedback die je van mij ontvangt kun je dit of een ander verhaal nog beter maken.

Later inzenden kan natuurlijk ook, ik vind het erg leuk om te zien hoe de foto je heeft geraakt (je maakt dan alleen geen kans meer op de prijs).

In de eerste week van april maak ik de winnaar bekend.

Veel schrijfplezier!

 

Spreekt deze foto je niet aan? Klik hier voor alle foto-schrijfoefeningen.

4 Comments

  1. Andy en Baziel

    Andy is 35 jaar en een alleenstaande jongeman. Hij heeft sinds kort er een heel toffe vriend bij, hij heet Baziel. Gekregen van zijn broer Johan. Wegens verhuizing was er geen plaats meer voor deze lieve hond. Andy wou niet dat Baziel in een hondenhok zou zitten. ‘Breng hem maar naar mij’ zei hij tegen zijn broer. ‘ Ik zal wel voor Baziel zorgen.’ ‘Wij maken er samen mooie dagen van’. En ondertussen zitten Andy en Baziel al 8 dagen binnen wegens regenweer. Andy kijkt door het venster en zegt: ‘Eindelijk de zon is er’. ‘Kom Baziel we gaan eens de beentjes strekken.’ Baziel hoeft dit maar één keer te horen en springt als een zotte hond zijn mand uit. ‘Hola, niet zo geweldig’ Roept Andy. ‘We gaan alleen onze beentjes strekken hoor. Het wordt niets speciaals.’ Baziel krijgt een bruine halsband om zijn nekje. ‘Zo nu braaf bij mij blijven. Waar wij nu gaan wandelen, daar kunnen veel andere honden zitten. En ik wil geen herrie.’ Baziel kijkt Andy aan en vertrekken samen naar buiten. Onderweg kijkt Baziel altijd maar naar de grond. Alsof hij iets ruikt. ‘Ruik jij iets Baziel?’ Vraagt Andy. Natuurlijk kan Baziel niet praten en springt hij op en neer. ‘Wat doe jij raar zeg.’ Gaat Andy verder. Andy stapt door. Plots zet Baziel het op een lopen. Andy moet de riem goed bijhouden. Anders schiet het los. En ze lopen maar verder. Tot ze bij een wit klein huisje komen. Baziel gaat zitten. ‘Ben je nu al moe Baziel?’ Vraagt Andy. Baziel kijkt omhoog en blaft. ‘Je moet niet blaffen, je moet weten wat je wil.’ Zegt Andy een beetje kwaad. Plots gaat het hoofd van Baziel naar rechts. Andy houdt het in de gaten en vraagt. ‘Wat hoor jij daar?’ Omdat Andy ook neer zit, ziet hij niet onmiddellijk wat daar aan de gang is. Ze horen heel wat tromgeroffel en geroep van vele mensen. Andy wordt een beetje kwaad: ‘Het gras mag hier ook eens kort gemaakt worden hoor.’ Ik zie niets wat daar gebeurt. ‘Gaan we een beetje dichterbij?’ Vraagt Andy aan Baziel. Ze staan samen recht en vertrekken waar ze het lawaai horen. Wauw, een hondenshow. Vandaar dat lawaai. Zegt Andy. Het lijkt er op dat Baziel nog iets anders zag. ‘Nu weet ik wat je al zo lang ruikt.’ Zegt Andy lachend. Een kar met lekkere wafels. ‘Weet je wat zegt Andy, we kijken eerst nog naar de show en dan bestellen we samen een lekkere wafel.’ Baziel kijkt Andy tevreden aan en geeft hem een likje. Na een uurtje genoten te hebben van de show, bestellen ze een wafel en gaan dan te voet naar huis. Eens thuisgekomen springt Baziel in zijn mand. ‘Dat was nogal een toffe dag hé Baziel.’ Zegt Andy met een luide stem. Baziel kijkt al niet meer. Hij valt als een blok in slaap. Bij het uitdoen van zijn schoenen kijkt hij plots door het venster en zegt: ‘Bedankt voor de mooie dag, ik hoop dat ik dit nog eens krijgen mag.’ ‘Een dikke zoen en ik ga nu met mijn kapoen naar het bedje toe. Het was een leuke dag. Slaap lekker en tot morgen.
    Comment

    Reply
  2. Ik zit met mijn rug tegen het oude verlaten boothuis. Uiteraard tegen de kant die op het land uit komt. Boaz zit naast mij en kijkt met mij over het verwilderde weiland. Het is mijn lievelingsplek. Het gras staat hoog, er groeit van alles en maar weinig mensen komen hier. Zonde als je het mij vraagt. Het straalt rust uit. De wind zorgt voor een zacht briesje.
    ‘Nou Boaz, we moeten zo maar weer eens terug. Baasje mist je vast.’
    Boaz draait zijn kop naar mij. Ik weet het, ik ben ook zijn baasje, maar ik bedoel natuurlijk mijn lieve verloofde. Morgen trouwen we. Ik ben hierheen gekomen om de zenuwen weg te drukken. Hier kan ik mijn hoofd leegmaken.
    Als ik voetstappen hoor, kijk ik opzij. Boaz doet hetzelfde. We zien nog niemand maar dan verschijnt er een man. Ik laat me wat meer onderuit zakken. Mijn gevoel zegt dat het niet klopt. De man heeft een stevig postuur en is strak in pak. Ik kijk naar Boaz en houd mijn hand plat. Boaz snapt het meteen en gaat liggen. Toch handig dat mijn bijna vrouw hem dat heeft geleerd.
    Samen liggen we plat in het gras. De man komt dichterbij en pakt iets. Ik houd mijn adem in, maar het is een telefoon. Het is even stil. De man hoeft alleen maar even om zich heen te kijken en hij ziet dat wij er zijn.
    ‘Ik ben er.’ De man spreekt met een duidelijk Engels accent

    ‘Oké, ik kijk nog even verder.’ De Engelsman hangt op en doet zijn telefoon weer in zijn zak. Hij komt dichterbij en passeert ons op nog geen vijf meter afstand. Mijn adem houd ik in. De man blijkt zijn aandacht er echt niet bij te hebben, want hij loopt zo door zonder mij te zien. Hij gaat naar de ingang van het boothuis.
    Ik tik kort Boaz aan en maak snel een gebaar opzij ten teken dat hij weg moet rennen. Boaz rent meteen weg. Ik kruip een stuk voorzichtiger weg van het boothuis.

    ‘Goedemiddag’ zegt een stem.
    Ik schrik en draai me meteen om. De man torent hoog boven mij uit. Ik probeer van alles te bedenken om weg te komen.
    ‘Ik ben McHanon, mag ik vragen wat u hier doet?’
    ‘E… Ehm…’ er komt niks zinnigs uit. Ergens hoop ik dat dit snel voorbij zal zijn. Mijn gedachten gaan naar mijn lieve, bijna vrouw. Ik hoop dat ze nog weer gelukkig word zonder mij.
    McHanon steekt zijn hand naar mij uit. ‘Kom overeind. Ik doe je niks. Dit terrein is van mij.’
    Boaz komt grommend aanrennen.
    ‘Stil Boaz!’ Ik kijk naar de man en hij trekt me overeind als ik zijn hand aanpak. Ik klop ongemakkelijk mijn kleding af. ‘Mijn excuses. Ik wist niet dat dit van iemand was.’
    ‘U hoeft zich niet te excuseren. Dit is een prachtige plek om te komen. Ik kan het u niet kwalijk nemen. Je mag hier altijd komen.’ McHanon aait Boaz.

    Reply
  3. Willem en Babo

    Willem stroopt de mouwen van zijn rood geruite overhemd op, hij heeft het warm gekregen van het klussen aan zijn boot. Vrolijk roept hij Babo die zijn baasje altijd nauwettend in de gaten houdt, Babo is de hond van Willem. Direct staat Babo naast hem en samen lopen ze naar het stalletje dat langs het water staat waarin de boot ligt. Dit is een mooi plaatsje om even te gaan zitten en een rustmoment te pakken. Willem en Babo gaan naast elkaar zitten in het gras terwijl Willem met zijn rug tegen het stalletje aanleunt. Samen genieten ze van het heerlijke voorjaarsweer en de rust.
    Willem heeft een drukke baan in de stad en bij de boot komt hij helemaal tot rust. Babo heeft het ook altijd prima naar zijn zin als hij met de baas meegaat naar de boot. Terwijl ze daar zo zitten horen ze een hard piepend geluid. Bobo blijft rustig naast Willem zitten, tilt zijn oren op en beiden kijken ze naar rechts, daar komt het geluid vandaan. Willem pakt zijn zwarte tasje waar een verrekijker inzit en gaat op onderzoek uit zonder van zijn plaats te komen. Vragend kijkt Babo hem aan alsof hij wil zeggen:` ik weet ook niet wat dat geluid is, mag ik gaan kijken?`.
    Babo krijgt van zijn baasje een aai over zijn bol en gaat languit liggen in het gras, het geluid is hij alweer vergeten. Willem kijkt door de verrekijker in de richting van het geluid en ziet alleen het groen-gele gras, een paar vlinders die rondvliegen en de strak blauwe lucht. Voorzichtig doet hij zijn verrekijker weer in het tasje en kijkt op zijn horloge. `Het is half twee geweest dus ik ga weer verder met klussen`, denkt hij en staat direct op en roept Babo om weer terug te keren naar de boot

    Reply
  4. “Wat ben ik blij je weer bij mij bent, we gaan het samen weer heel fijn krijgen en ik laat je nooit meer gaan. We zien wel hoe we het oplossen, jij blijft bij mij” zei Thomas tegen Antar. Ze waren lekker aan het dollen in het weiland. De hond deed niets liever dan stokken en ballen ophalen die Thomas weggooide. Antar en hij kwamen graag hier, het was net even de straat uit en toch een lekker vrij veldje. Antar had het nodig om zijn energie kwijt te kunnen. Zeker nu hij weer bij die vreselijke mensen vandaan was. Thomas had spijt als haren op zijn hoofd dat hij die beslissing had genomen. Antar kwam weer aangerend met de bal en Thomas gooide de bal zo ver mogelijk de andere richting uit zodat zijn trouwe metgezel, flink moest zoeken naar de felgele bal.
    Zittend in het hoge gras en met zijn rug tegen de houten muur van een schuur, genoot hij eventjes van de zon. Al snel kwam Antar aangerend, zonder bal. De hond ging voor hem zitten en keek hem vragend aan. “Ja, ja, ik ga met je mee, de bal zoeken” zei hij terwijl hij opstond. Hij liep in de richting waar hij het balletje had gegooid.
    Langs de rand van het veld zag hij zijn buurvrouw lopen met haar hondje Fifi, een spierwit Maltezer Leeuwtje met een roze strikje op haar kopje. Fifi wenste eigenlijk gedragen te worden maar ze moest een pipi doen van haar vrouwtje.
    Antar kwam heel enthousiast aangerend toen hij Fifi zag. Thomas was minder blij om Fleur te ontmoeten, hij wist precies wat er ging gebeuren. Zo te zien kwam Fleur net van een modeshow of zoiets, ze zag er fantastisch uit, helemaal opgemaakt, zelfs haar blonde haren glitterden. Ze droeg een lichte korte rok met een bruine doorkijkblouse en een bijpassend jasje. Haar lange gebruinde benen staken mooi af bij het beige rokje en ze droeg daarbij ook beige schoenen met ontzettende naaldhakken. Als Thomas haar niet beter kende, zou hij zo voor haar gevallen zijn.
    “Thomas, haal die hond van je weg hier” riep Fleur op een kattige toon. “Fifi is bang van dat monster.”
    Antar is geen monster” riep Thomas terug. “Hij is gewoon lekker jong en speels.”
    “Fifi trilt helemaal van de schrik en ik ook.”
    “Laat Fifi eens lekker spelen met Antar, laat die hond nu eens gewoon hond zijn.
    “Fifi is geen hond” was het vinnige antwoord van zijn buurvrouw.
    Intussen was Fifi van haar arm afgesprongen en rende, zo snel als haar korte pootjes konden, naar Antar toe en samen rolden ze al spelend, het hoge gras in.
    Fleur stampvoette van kwaadheid.
    “Thomas, doe iets, hij vermoordt haar nog.” Fleur raakte volledig in paniek, Thomas lachte waardoor Fleur nog kwader werd. Op haar hoge hakken rende ze achter Fifi aan maar bleef al snel steken in de modder en viel voorover tussen de weidebloemen.
    Thomas begon nog harder te lachen.
    “Een fleurig bloemetje tussen de paardenbloemen” schaterde hij. De honden kwamen kijken wat er gebeurde en Antar die dacht dat Fleur ook mee wilde spelen, likte haar gezicht. Fifi, de mooie spierwitte Fifi, was inmiddels ook niet meer zo mooi, net als haar bazinnetje. Fleur krabbelde overeind en trok Fifi tegen zich aan. Ze trok haar ene schoen ook uit, fatsoeneerde haar kleding en keek nog even heel boos naar Thomas. Zonder een woord te zeggen liep ze weg, op blote voeten met haar haren verward en een keffende Fifi onder haar arm.
    Thomas riep haar nog na: “heeft Fifi nu nog wel een pipi gedaan?” en liep weer terug naar de schuur. Hij genoot nog na van wat er was gebeurd, zittend tegen de muur met een vermoeide Antar naast zich.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *